Radonież - Kreml

Osada słowiańska, powstała najprawdopodobniej w XI wieku - wskazuje na to nazwa, wywodząca się od pogańskiego imienia "Radoneg". Radoneż leżał przy trakcie Pieresławskim, prowadzącym przez Мoskwę do Rostowa. Wchodził w skład Rusi Włodzimiersko-Suzdalskiej, a następnie Wielkiego Księstwa Moskiewskiego. W roku 1328 zamieszkała tu rodzina bojarów rostowskich - Kirył i Maria, rodzice św. Siergiusza z Radoneża, założyciela Klasztoru Św. Trójcy znajdującego się 15 km od Radonoża. Po śmierci Iwana I Kality Radoneż przeszedł w ręce wdowy Uliany, a gdy z kolei ona zmarła (około roku 1370) odziedziczył go jej wnuk Włodzimierz Śmiały. W roku 1410 Radoneż przeszedł we władanie Andrzeja księcia Sierpuchowskiego, Radoneżskiego i Borowskiego, który przekształcił Radoneż w miasteczko (prawa miejskie miejscowość uzyskała między 1410 a 1426 rokiem), wybudował wały obronne (szerokość 5 m, wysokość — 3 m; pisakowe, obłożone darnią) oraz drewniany kreml. Książę oraz wszyscy jego synowie zmarli podczas epidemii dżumy w roku 1426, wskutek czego miasteczko przeszło we władanie Wasyla Sierpuchowskiego. Podczas wojny feudalnej Wasylij został osadzony w więzieniu (1456), gdzie umarł po 27 latach niewoli, a Radoneż przyłączono do Moskwy.
Iwan III przekształcił Radoneż w lokalne centrum, w 1491 nakazał zorganizowanie jarmarku w Klasztorze Św. Trójcy. W roku 1505 przekazał Radoneż w testamencie swemu synowi, Wasylowi III. W okresie jego rządów w Radoneżu powstała stacja pocztowa. Iwana Groźnego to czas upadku Radoneża. Ostatecznie miejscowość straciła na znaczeniu po czasach Wielkiej Smuty; nie podniósł się po obróceniu go w perzynę przez wojska polskie.

Wały obronne w Radoneżu