Bieździedza I

Pierwsze wzmianki o Bieździedzy odnotowane zostały w dokumencie benedyktynów z Tyńca koło Krakowa w 1123 roku, jako własność tego klasztoru. Na początku XIV wieku ok. 1312 roku król Władysław Łokietek odebrał Bieździedzę benedyktynom i przekazał rycerzom Helwigiuszom herbu Grzymała. Na przełomie XIV i XV stulecia prawdopodobnie była to już wieś rycerska. Historia wsi Bieździedzy wiąże się ze starym szlacheckim rodem Broniowskich z h. "Tarnawą", którzy posiadali tą miejscowość w 1535 r., a jej znaczniejszym przodkiem był Marcin Broniowski, burgrabia krakowski i dworzanin królewski, nagrodzony przez Jana Olbrachta starostwem w Lubaczowie i wójtostwami potwierdzonymi także przez Zygmunta Starego, które utorowały drogę do dworu królewskiego następnym z rodu. Stanisław Broniowski, chorąży przemyski, służył na dworze Zygmunta Starego i w 1546 r. wysłany został jako poseł Rzeczypospolitej do Konstantynopola na dwór sułtana w celu załatwienia pokoju z Turcją (4 kwietnia 1578). Choć w pełni nie załatwił tej ugody, jednak cieszył się względami na dworze Zygmunta Augusta. Był podróżnikiem i twórcą pierwszego opisu ówczesnego Krymu - „Tartariae descriptio” ( „Opis Tatarii” ) w języku łacińskim i zarazem pierwszej informacji o żyjącym tam ludzie.
We wschodniej części można znaleźć wały zwane "Basztą" (na granicy z Bieździadką) będące pozostałością po budowli obronnej (dworze) z XIV wiek-XV wieku. Położone są na lewo od drogi, na podmokłym terenie, u zbiegu trzech potoków. Wały są usypane w kształcie czworokątu o wymiarach 25x15m, wysokie na 2,5 do 3,5 m. Obecnie wewnątrz wałów stoi woda. Na stanowisku prowadzono badania archeologiczne w 1960 i w 1974 roku. Na ich podstawie stwierdzono, że wał zbudowany był z gliny znieszanej z iłem.