Uniów

Według podań, klasztor na pobliskiej górze istniał już od końca XIV w, założony przez księcia litewskiego Fedora Lubartowicza (w połowie XIV w. te ziemie częściowo dostały sie pod panowanie Litwinów, którzy rościli sobie do nich pretensje jako do spadku po żonie ostatniego księcia halickiego, Jerzego II). W 1549 roku klasztor, wówczas drewniany, został spalony przez Tatarów. Zabudowania tworzą czworobok, w środku z trzech stron do murów przylegają zabudowania klasztorne, na czwartej jest wieża bramna z renesansowym portalem. W narożnikach wznosiły się baszty (zachowały się dwie). Niegdyś dookoła klasztoru była fosa i wały. Pośrodku dziedzińca stoi cerkiew, też obronna, z masywnymi przyporami. Katolicyzm klasztor przyjął w 1700 roku. W 1790 roku klasztor został przez austriaków, którzy dokonali kasaty zakonu. Został też wtedy zlikwidowany, a od 1817 roku mieściła się tu tylko letnia rezydencja metropolitów. (źr: http://lwow.blox.pl)

plan monastyru: 1-cerkiew, 2-obronna baszta, 3-wieże narożne

cerkiew

jedna z baszt w murze

widok na monastyr od południa