Żagań - Zamek Książąt Żagańkich

Pierwszą budowla był bliżej nieokreślony zamek książęcy z XIV wieku. regularny zamek powstał w XIV/XV wieku. Został ufundowany w południowym narożniku miasta lokacyjnego przy bramie Szprotawskiej. Formę i zabudowę zamku mozna rekonstruować na podstawie opisów z XVII wieku. W tym czasie obiekt ten posiadał bramę obok której stałą wieżą obronna oraz główny budynek zamkowy. Calość założenia otaczała głęboka fosa i mur. Wg Mullera po pożarze miasta w 1494 roku Albrecht Saski otoczył zamek nowymi murami, wałami, fosą i bastejami. Pod koniec XVI wieku miał on być już w złym stanie. W 1628 roku cesarz Ferdynand II oddał zamek Wallensteinowi, który kazał starą warownię zburzyć i zbudować w jej miejscu nową. W ten sposób powstał obecny pałac. W trakcie badań w obrębie piwnic skrzydła południowego odkryto fragmenty murów kamiennych pochodzących z XV wieku. Nowy obiekt był wielką, czteroskrzydłową budowlą z bastejami w narożach, która otoczona była fosą. W planie nawiązywała do gotyckiego zamku, a formą architektoniczną prezentowała renesansowy typ rezydencji obronnej z XVI wieku. Wiosną 1630 roku rozpoczęło się wznoszenie pałacu. Aby stworzyć odpowiednią perspektywę dla pałacu, Wallenstein nakazał zburzyć 70 domów. W sierpniu 1630 roku prace przy budowie zostały przerwane, gdyż na Żagań naszły oddziały wojsk saskich i brandenburskich. Kontynuacja budowy rozpoczęła się w czerwcu następnego roku. Druga, o wiele dłuższa przerwa, nastąpiła w pięć miesięcy potem. Trwała ona ponad 40 lat. Powodem była śmierć księcia. Został on zamordowany w 1634 r. w mieście Cheb. W 1646 r. księstwo stało się własnością księcia Vaclava Eusebiusa von Lobkowitza. To właśnie on w 1670 r. podjął się kontynuacji budowy pałacu. Tym razem projektantem był Antonio della Porta, który zmienił nieco projekt Boccaccia tak, aby przypominał rodową siedzibę Lobkowitzów w Roudnicach. Projekt Antonia della Porty ukazywał budowlę jako czteroskrzydłową, z niskim skrzydłem parawanowym, które zamyka dziedziniec od strony południowej. W 1674 r. zakończono budowę skrzydła północnego, na przełomie 1678 i 1679 – skrzydła zachodniego, a w 1693 roku – skrzydła wschodniego. Lobkowitz, w 1786 roku, sprzedał księstwo żagańskie księciu Kurlandii – Piotrowi Bironowi. Ten powierzył prace przebudowy pałacu swojemu szwagrowi – Christophowi Johannowi Friedrichowi hrabiemu von Medem, który części pomieszczeń nadał klasycystyczny wystrój sztukatorski, który częściowo zachował się do naszych czasów. Okres panowania najmłodszej córki Birona, Doroty de Talleyrand – Perigord, księżnej de Dino, był czasem największego rozkwitu miejscowej rezydencji. W 1983 roku, Pałac Lobkowitzów przekształcono w Żagański Pałac Kultury.

zamek oznaczony literką B

widok na przebudowywany zamek w 1671 roku

zamek w okresie międzywojennym

wrzesień 2017