Chocz

W średniowieczu gród książęcy wzmiankowany od 1294 roku pod nazwą Chodecz. W XIV wieku Kazimierz III Wielki nakazał w Choczu wybudowanie zamku obronnego, w tym też czasie osada przygrodowa uzyskała prawa miejskie.
Na południowo-zachodnim skraju miasteczka znajduje się kościół wraz plebanią. Budowle otoczone są z trzech stron fosą o szerokości ponad 15m, z czwartej ciekiem wpadającym do Prosny. Plebania identyfikowana jest z murowanym domem wzniesionym przez Kazimierza Wielkiego. Jak wynika z przekazów Jana z Czarnkowa i Jana długosza w 1382 roku Bartosz Wezenborg zdobył w Choczu murowany dom, który następnie umocnił częstokołem. trudno więc ta fundację wiązać z Kazimierzem Wielkim. Prawdopodobnie król zaczął wznosić zamek jednak go nie dokończył. Zbudował jedynie dom na planie prostokąta 11x30m, opatrzony w narożach krzyżowymi przyporami, jednotraktowy i chyba trzykondygnacyjny. Fundamenty wymurowano z kamieni i następnie obsypano ziemią tworząc niewielki kopiec, a sciany wzniesiono z cegły gotyckiej. W trakcie badań nie stwierdzono obecności murów obronnych, a także potwierdzono późniejszą metrykę fos. Zamek w Choczu był więc gotyckim domem położonym wewnątrz słabego zapewne drewnianego obwodu obronnego. Funkcjonował wraz z zabudowaniami pomocniczymi do czasów nowożytnych, kiedy to uformowano rozległe, czworoboczne plateau i odcięto je szerokimi, płytkimi, nawodnionymi fosami. Walor obronny zamku lub raczej dworu obronnego infułatów nie był wielki lecz obiekt w nowożytnych przekazach źródłowych często określano jako zamek.