Atlit

W XII wieku na tutejszym półwyspie wzniesiono największy i najsłynniejszy zamek Zakonu Templariuszy. Nazywano go Zamkiem Templariuszy lub Zamkiem Pielgrzyma (łac. Castrum Pelegrinorum). Wykorzystując walory terenu wybudowano wieżę, otoczoną dwoma liniami murów obronnych z fosą. Mury miały 7,5 metra wysokości, a fosa była na 2 metry głęboka. Do miasta prowadziły cztery bramy wjazdowe. Na okolicznych wzgórzach wybudowano dodatkową linię fortów, z których najważniejszym był H. Qarta. Twierdza nie była nowoczesna i nie odpowiadała zagrożeniom, jakie stały przed Królestwem Jerozolimskim.
dąc za potrzebą chwili, w 1218 wybudowano na półwyspie nowy zamek Atlit. Przy jego budowie pomógł finansowo rycerz Walter z Avesnies, uczestnik V wyprawy krzyżowej do Ziemi Świętej. W pracach budowlanych pomagało wielu pątników i członków Zakonu Krzyżackiego. Mury zamku miały 6 metrów szerokości i 15 metrów wysokości. Przed murami znajdowała się wykuta w skale głęboka fosa. Do wnętrza zamku prowadziły dwie bramy. Atutem twierdzy był naturalny port, który zapewniał utrzymanie szlaku morskiego łączącego Ziemię Świętą z Europą.
W sierpniu 1220 zamek Atlit był oblegany przez sunickiego sułtana Al-Mu'azzama. Siła garnizonu wynosiła wówczas 4 000 zbrojnych. Po dwóch tygodniach oblężenia Muzułmanie odstąpili, nie wyrządzając zamkowi żadnej szkody. Zniszczony został wówczas fort H. Qarta.
W 1229 cesarz niemiecki Fryderyk II postanowił zająć twierdzę nagłym atakiem i w ten sposób narzucić swoją władzę całemu Królestwu Jerozolimskiemu. Jednak Templariusze, po wjechaniu cesarza do zamku, zamknęli za nim bramy. Cesarz pozostał ich więźniem dopóki nie wyrzekł się pretensji do tego zamku. W 1265 zamek był oblężony przez sułtana Bajbarsa. Zamek ten nigdy nie został przez nikogo zdobyty. Templariusze opuścili go 14 sierpnia 1291 po upadku Akki.

lokalizacja zamku

na rysunku z 1867 roku

dokładny plan

lata 30-te XX wieku