Merkine

Późnośredniowieczne grodzisko datowane na XIV/XV wiek, polska nazwa - Merecz

Merecz jest jednym z najstarszych grodów na Litwie. Grodzisko na Górze Zamkowej (piliakalnis), zwanej też Górą Królowej Bony, założone przy ujściu Mereczanki do Niemna, było w XI–XV wieku siedzibą myśliwskiej rezydencji książąt litewskich. Pierwsza wzmianka pochodzi z 1377 roku, a dotyczy zdobycia tutejszego zamku, zwanego przez Krzyżaków Merkenpille. Zakon niszczył jeszcze gród dwukrotnie – w 1393 i 1403 roku. Po zwycięstwie grunwaldzkim i zniknięciu groźby ataku krzyżackiego zamek stracił znaczenie militarne, a na przełomie XV i XVI wieku był już opuszczony., znany w źródłach krzyżackich z 1377 roku pod nazwą Merkenpille. Okoliczne lasy były ulubionym miejscem polowań urządzanych przez wielkich książąt litewskich i królów polskich. W 1418 roku król Władysław II Jagiełło przebywał w Mereczu w okresie świąt Bożego Narodzenia, a w 1421 roku przyjmował tam posłów czeskich, ofiarujących mu koronę czeską. W 1501 r. wielki książę litewski Aleksander Jagiellończyk nadał część lasów mereczeńskich Michałowi Glińskiemu. W tym czasie w rejonie Merecza rozwinęło się osadnictwo wiejskie. Osady były zakładane głównie przez ludność litewską. W późniejszym czasie zamek mereczeński rozbudowano i często był nazywany "zamkiem królowej Bony". Merecz otrzymał prawa miejskie (lokacja na prawie magdeburskim) od króla Zygmunta II Augusta w 1569 roku wraz z herbem (Jednorożec). W Mereczu zmarł 20 maja 1648 roku król Władysław IV. Z kolei w 1744 r. w Mereczu zmarł ostatni z męskich potomków książęcej rodziny Wiśniowieckich, wojewoda wołyński i wielki hetman litewski książę Michał Serwacy Wiśniowiecki. Po jego śmierci majątki Wiśniowieckich przeszły w ręce rodów Ogińskich, Zamoyskich i Mniszchów. Na mocy uchwały sejmu Rzeczypospolitej zebranego w Grodnie (tzw. sejm grodzieński (1793)), podjętej 23 września 1793 roku, Merecz wyznaczono na stolicę województwa.

zdjęcia autorstwa Roberta Klimka udostępnione na forum

lokalizacja