Błonie

Pierwotnie romański kościół z XIII wieku.
Błonie jako posiadłość książęca jest wzmiankowane w dokumentach już w XI wieku. Nie znana jest dokładna data powstania parafii. W 1257 roku biskup poznański Bogufał III pozwolił tu poświęcić ołtarze. W roku 1280 Konrad II, książę Mazowsza zbudował kościół murowany w stylu wczesnogotyckim pod wezwaniem Św. Trójcy, jako wotum za ocalenie z niewoli tatarskiej i osadził przy nim Kanoników Regularnych Laterańskich, których sprowadził z Czerwińska. Był to już drugi z kolei kościół. Uległ on pożarowi w 1642 roku, a gdy został odbudowany, konsekrował go ks. Jan z Zalesia Baykowski bp. sufragan poznański /+1650 r./. Po najeździe szwedzkim kościół wymagał gruntownego remontu. Prace te zakończono w 1661 roku, i 15. IX. tegoż roku bp. poznański Wojciech Tolibowski poświęcił w nim 4 nowe ołtarze.
Kolatorami kościoła byli opaci czerwińscy, a choć na mocy konstytucji 1768 r. prawa kolatorskie zyskał król, to jednak sejm w roku 1775 znowu przekazał je opatom. Do 1831 roku proboszczami parafii byli Kanonicy Regularni. Od tej daty opiekę duszpasterską w parafii sprawują kapłani diecezjalni.
Obecny trzynawowy kościół, mimo pożarów części dachowej i sklepieniowej jest ten sam, który zbudował Konrad II. Nad prezbiterium jest sklepienie krzyżowe. Kościół posiada 6 ołtarzy, w tym Wielki z XVI wieku, bogato rzeźbiony czarno-złoty ołtarz główny i dwa boczne. Przy ołtarzach znajdują się posągi męczenników. W zabytkowym kościele są stare obrazy Matki Boskiej, św. Antoniego oraz portret księcia Konrada II z napisem: „Contradus II, dux Masoviae, fundator conventus et ecclesiae rlonensis, anno domini 1288 septulus in ecclesia Czervenensi". Są również epitafia zmarłych rodzin i Kanoników Regularnych.