Bielsko - Biała Palenica

szczyt w Beskidzie Śląskim o wysokości 688 m n.p.m.

Palenica wznosi się nad Doliną Wapienicy. Tędy prowadzi niebieski szlak na Błatnią z Wapienicy, szlak tu jest dość stromy i kamienisty. Palenica charakteryzuje się bardzo stromymi zboczami. Na samym szczycie (niedaleko niebieskiego szlaku) znajduje się kamienny wał, któremu przypisywane są cechy starożytnej (ok 500 lat p.n.e.) warowni, w której być może (?) chronił się lud Młyńskiej Kępy.
Góra Palenica leży w północnym masywie Beskidu Śląskiego, górując nad doliną Wapienicy. W latach powojennych koła naukowe zainicjowały szereg wypraw badawczych, które miały na celu poszukiwanie obiektów o znaczeniu archeologicznym. Przeczesywanie polskich Karpat przyniosło odkrycie wielu ciekawych i obiecujących obiektów o ogromnym znaczeniu dla dorobku kultury narodu polskiego. Jednym z odkrytych obiektów było grodzisko na Palenicy, bardzo skromnie przebadane przez archeologów. Gród położony jest na samym szczycie góry. Wał kamienny, wysokości dwóch metrów i szerokości dziesięciu, okala powierzchnię o wymiarach siedemdziesiąt na sześćdziesiąt metrów. Od strony południowej, zbocze jest tak strome, że brak jest jakichkolwiek dodatkowych umocnień. Na tym właśnie stoku, niczym podkowy, znajdują się trzy podgrodzia, każde położone niżej od drugiego o około dziesięć metrów. Od strony północnej, gdzie znajdowała się brama, fosa, mająca dwa metry szerokości i tyleż głębokości, broniła dostępu do grodziska. Wewnątrz grodu znajduje się niewielki pagórek, który utożsamia się z miejscem po wierzy obserwacyjnej. Położenie grodu, który leżąc w strategicznej części masywu górskiego, jak i same jego ufortyfikowanie, skłania ku tezie, że Palenica miała charakter obronny, służący za schronienie okolicznej ludności w razie potencjalnego zagrożenia. Brak jest jednak jakichkolwiek śladów obecności Słowian wewnątrz grodziska, co w przypadku schronienia się ludności, lub też domniemanej walki - jest niedopuszczalne ! Co ciekawe, naprzeciw bramy rozciąga się w miarę płaski grzbiet góry, który usłany jest około setką kamiennych kopców. Te kopce zaintrygowały dwóch bielskich archeologów, którzy prowadząc badania na własną rękę odkryli, że wewnątrz kamiennych kopców kamienie są sczerniałe, podobnie jak te na powierzchni. Odkryto również ślady spalonych, drewnianych bali, co świadczy o roli kopców, jako miejscu składania ofiar. W tym momencie nastąpił zwrot w poglądzie o obronnym charakterze grodu na Palenicy. Ufortyfikowany gród, zagubiony w górach, ma swe korzenie w czasach przedpiastowskich, a więc pogańskich.