Węgierka

Pierwsze pisane wzmianku o Węgierce pochodzą z połowy XIV w. W północnej części wsi, przy trakcie z Jarosławia do Pruchnika zbudowano w połowie XV w. dwór obronny, w końcu XV w. przebudowany na nowoczesną fortecę bastejową. Pod koniec XVIII w. zamek spłonął i nie został już odbudowany. Zamek zbudowany był na planie kwadratu o wymiarach 40x40 m. Miał dwie basteje: od strony płn.-zach. (zachowana) i płd.-zach. Posiadał dwa skrzydła mieszkalne: zachodnie i południowe, z pozostałych stron były mury kurtynowe. Z zamkowego kompleksu zachowała się północno-zachodnia okrągła baszta i fragment zachodniego skrzydła mieszkalnego (częściowo zrujnowany, częściowo wykorzystywany przez mieszkańców). Czterokondygnacyjna baszta ma średnicę ok. 13 m. Grube ściany z otworami strzelniczymi zbudowane są z kamienia i cegły. U góry baszta zabezpieczona jest obręczą ze stalowej taśmy.

Mury odkryte w czasie badań archeologicznych (pole zakreskowane) i geofizycznych (pole zakropkowane) na tle zachowanej zabudowy wg.M.Proksa (źr:Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach)

plan zamku wg.R.Frazikowej (źr:Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach)

zamek w II połowie XIX wieku (źr:Katalog grodzisk i zamczysk w Karpatach)