Babimost

Niezachowany dwór na kopcu siegający okresem funkcjonowania aż do czasów nowożytnych, nazywany czasem w literaturze zamkiem znajdował się wśród rozlewisk w dolinie Gniłej Obry, w odległości ok. 300m na wschód od rynku miasta zajmującego wyspę śródrzeczną. Jest on wzmiankowany w przekazach już od 1329 roku i pojawia się aż do XVII wieku. Nieznana jest pierwotna forma tej warowni i jedynie można przypuszczać, że kopiec wykorzystywany w obiekcie nowożytnym jest pozostałością umocnień średniowiecznych. Nieznany jest również żaden przekaz o jakichkolwiek zabiegach budowlanych. W początkach XVII wieku podstawowym elementem o cechach obronnych siedziby starościńskiej w Babimoście był otoczony nawodnioną fosą kopiec. Na jego plateau wznosiło się kilka budynków, w tym jeden dwukondygnacyjny niewielki budynek. Poza kopcem wznosiły się m.in parterowy dwór, spichlerz, stajnie i wozownia. Całość założenia obwiedziona była parkanem. W parkanie od strony miasta znajdował się budynek bramny, w którego przyziemiu znajdowała się strzelnica. Druga brama znajdowała się na kopcu. Znajdujący się przed nią most prowadził w kierunku położonego na wschodnim brzegu Obry podwórza folwarcznego z domem mieszkalnym. Całe założenie znajdowała się wówczas w dobrym stanie. Było to efektem nowych inwestycji i renowacji dokonanych w 1625 roku przez starostę Andrzeja Zbijewskiego. W XVIII wieku obiekt już nie posiadał charakteru obronnego.