Gryfice

W 1262 Warcisław III podpisał dokument lokacyjny dla miasta na prawie lubeckim, na mocy, którego istniejące osiedle w okolicach dolnego biegu rzeki Regi otrzymało prawa miejskie. Budowę murów miejskich rozpoczęto w XIII wieku, zakończono w XIV wieku. Całkowita ich długość wynosiła ok. 1785m. Dodatkowo wzmocnione były wałami i fosą. Owalna linia murów obronnych opasywała dawniej obszar starego miasta, o długości 650 m i rozpiętości od 250 – 350 m . Miejscami osiągały – 5 m wysokości. W XIX w. Kiedy średniowieczne fortyfikacje stały się nieprzydatne - rozpoczęto ich rozbiórkę. Obecnie z murów tych, pozostały niewielkie fragmenty z dwiema bramami i basztą.

Gryfice na rysunku Lubinusa z 1618 roku

Brama Kamienna (dawniej zwana Młyńską) – położona przy północnej części Starego Miasta, na drodze w kierunku Trzebiatowa. Pierwsza wzmianka o bramie miała miejsce już w 1333 r.[46]. W XV w. Brama Kamienna została rozbudowana, jednak w wyniku pożaru szczyty budowli uległy zniszczeniu. W XVI w. do pierwotnej bryły dodano elementy renesansowe m.in. gzymsy, szczyty i pilastry, okno o rustykowym obramowaniu, a także tarczę zegarową umieszczoną od strony rynku.
Brama Kamienna w 1910 roku

Brama Wysoka – południowa brama położona przy rozwidleniu dróg do Kamienia Pomorskiego i Nowogardu. Element fortyfikacji obronnych zwany Bramą Wysoką zbudowano w XV wieku, uzupełniając przebudowę szczytu w wieku XVI – co dało w sumie mieszany styl gotycko-renesansowy. Brama ta powstała w miejscu istniejącego wcześniej obiektu o podobnym przeznaczeniu – powstałego w 1300 roku. Po pożarze w 1658 r. obniżono korpus obiektu i później bramę nakryto czterospadowym dachem z sygnaturą. Wąskie otwory strzelnicze obu kondygnacji zastąpiono szerszymi okienkami - co zniekształciło pierwotną architekturę gotycką.
Brama Wysoka w okresie międzywojennym

Baszta Prochowa – znajdująca się nad rzeką Regą, w północno-wschodniej części dawnych obwarowań, gdzie spełniała funkcję wieży strzelniczej. Wieża została zbudowana na przełomie XIV/XV wieku, licowaną cegłą w wiązaniu gotyckim. Budowlę stanowią dwa cylindry o jednakowej wysokości. Dolny, szerszy posiada w górnej części lico, w przeważającej mierze wymienione i uzupełnione. Zwieńczeniem wieży jest dach w kształcie stożka. Po przebudowie baszta posiada balkon widokowy. Poprzednia nazwa baszty to Wieża Prochowa (niem. Pulverturm)
Baszta w 1929 i 1930 roku