Latowicz

wieś w powiecie mińskim, w gminie Latowicz

Do rozkwitu tak miasta jak też parafii przyczyniła się królowa Bona, do której należał Latowicz w latach 1548-1556. Wybudowała ona na miejscu dawnego książęcego dworu, nowy o charakterze obronnym, nazywany przez Latowiczan "Zamkiem", w którym często wraz z dworem swoim przemieszkiwała. Dwór ten położony był na zachodnim cyplu wzgórza latowickiego. Otaczały go z trzech stron wody stawu, zaś od wschodu znajdowały się dwie furtki oraz główny wjazd do dworu. W skład zabudowań dworskich wchodziły dwie stajnie, masztarnia, wozownia, kuchnia, lamus, piekarnia, dom służebny, sala oraz "wielki dom pański" czyli główny budynek dworski. Pod zabudowaniami znajdowały się dwie piwnice, na tyłach zaś - ogród, w którym były m.in. drzewa wiśniowe. Główny budynek dworski (sam dwór) był piętrowy, wszystkie komnaty w nim były drewniane. Na piętrze znajdował się ganek, który miał zejście do ogrodu, na parterze zaś sala ze sceną dla orkiestry. Dach na dworze był kryty gontami i częściowo - nad gankiem blachą, na rogach zaś znajdowały się drewniane gałki. W izbach były zielone piece, ławy, stoły i liczne sprzęty gospodarcze. Po śmierci królowej Bony miastem opiekowała się kolejna jego właścicielka - córka Bony i żona Stefana Batorego - Anna Jagiellonka. Następnie niegrodowe starostwo latowickie stanowiło za czasów panowania Zygmunta III uposażenie królowej Konstancji, drugiej żony tego monarchy. Dwór został zniszczony podczas potopu szwedzkiego. (źr: http://edukacjaregionalna.republika.pl)

dwór na starej rycinie

obiekt jest też wspominany w lustracji z 1565 roku
To miasto leży nad Wisłą w czerski ziemi, od Czerska 7 mil; leży na miejscu dobrym między wodami, rzeka Świder i staw wielki około miasta i dwór obeszła.

plan wsi z 1821 roku

2012 - miejsce po dworze znajduje się zaraz przy wjeździe do miejscowości na wzgórzu położonym zaraz za zrujnowaną mleczarnią