Kliczków

W 1297 powstał murowano-drewniany zamek na wysokim, prawym brzegu Kwisy w systemie warowni granicznych książąt świdnicko-jaworskich. Ufundowany został prawdopodobnie przez Bolka I Surowego do obrony przed najazdami czeskimi. Pod koniec XIV wieku zamek utracił znaczenie obronne i przeszedł; lenno królów czeskich. W 1579 roku zamek wraz folwarkiem jako lenno, otrzymali od cesarza Rudolfa II Rechenbergowie. Został wtedy przebudowany na rezydencję renesansową. Po zakończeniu wojny trzydziestoletniej Kliczków wraz z zamkiem stał się własnością rodu von Schellendorf. W 1703 roku dobra w spadku otrzymuje rodzina von Frankenberg związana z niemieckim dworem cesarza Leopolda I. Wtedy wokół zamku powstaje założenie parkowe. W 1747 majątek kliczkowski nabywa rodzina von Promnitz. Od 1767 roku jest w posiadaniu rodziny zu Solms-Baruth, aż do konfiskaty majątku przez nazistów podczas II wojny światowej na skutek aresztowań po nieudanym zamachu na Hitlera. W okresie wojen napoleońskich zamek i majątek są zniszczone i rozgrabione przez wojska napoleońskie. W XIX wieku rezydencja kilkakrotnie gruntownie przebudowywana. Zamek przetrwał II wojnę światową bez większych zniszczeń, w 1945 doszczętnie rozgrabiony przez Armię Radziecką i szabrowników podążających za frontem. Po wojnie znajdowała się tu siedziba nadleśnictwa. W 1970 roku zrujnowany obiekt przejmuje Politechnika Wrocławska, która przeprowadza pierwsze powojenne próby remontu zamku. Pod koniec XX wieku wrocławska firma Integer SA kupiła ruiny zamku wraz z częścią zdewastowanego parku, W 2001 roku zakończono kompleksową odbudowę i adaptację kliczkowskiego zamku na centrum hotelowo-konferencyjne.

zamek w II połowie XIX wieku na rysunku Dunckera

zamek w okresie międzywojennym

maj 2019