Kadłub

wieś w powiecie średzkim, w gminie Miękinia

W lesie między Miękinią, a Przedmościem, na gruntach wsi Kadłub, znajduje się duże i bardzo wysokie owalne grodzisko, otoczone szeroką fosą. Jest to właściwie jedyne grodzisko, na którym w 2005 r. przeprowadzono szerzej zakrojone prace archeologiczne. Badania wykazały, że 1,5 metra ziemi na szczycie, to przemieszane warstwy powstałe w wyniku działalności rabunkowej prowadzonej tu najprawdopodobniej już od XIX wieku – informuje prowadzący badania Lech Marek z Instytutu Archeologii Uniwersytetu Wrocławskiego. – W toku dotychczasowych wykopalisk udało się ustalić, że grodzisko zostało zbudowane na przełomie XV i XVI wieku, ale te i wiele innych niewyjaśnionych kwestii będą przedmiotem kolejnych prac badawczych.

połączony z Kadłub

stan. nr 4 AZP 12/78-25

Położony jest na naturalnym wzniesieniu otoczonym mokradłami ok 1,5km na N od wsi w lesie po lewej stronie drogi z Miękini do Przedmościa.
Głównym członem założenia jest kopiec na planie czworoboku o wymiarach u podstawy ok 28x30m, u góry 14,5x16m i wysokości do 3m. Nasyp otacza system obronny składający się z podwójnej fosy i wałów. Fosa wewnętrzna ma szerokość ok 7-9m, a zewnętrzna 5-9m. Wał wewnętrzny w najlepiej zachowanych odcinkach ma szer. 12,5m natomiast wał zewnętrzny osiąga szer. 8-9m. od N głównego członu przylega czworoboczne plateau podzamcza o wymiarach ok 50-55m otoczone fosą o szer. 3-4m i wałem zewnętrznym.
W części E wał otaczający podzamcze jest słabo czytelny co może w pewnym stopniu odzwierciedlać stan pierwotny natomiast od strony W i N jego szerokość dochodzi do 1m po czym przechodzi on w groblę wiodącą w kierunku NE. Na zewnątrz NW narożnika wału czytelne są relikty drugiej zewnętrznej fosy o szer. 7-9m.
Prowadzone na obiekcie badania archeologiczne wykazały, że najstarszą fazę założenia stanowi piaszczysta warstwa o maksymalnej miąższości nieci ponad 1m usypana na drewnianym podkładzie. Badania prowadzone w ramach wykopu nr III/2006 założonego w obrębie fosy wykazały, że podnóże stożka wzmacniał rodzaj suchego muru oporowego , wykonany z kamieni polnych łączonych gliną zachowany do wysokości 1,3m. Najwięcej danych odnośnie sposobu zagospodarowania majdanu kopca dostarczyły prace realizowane w ramach wykopu I/2007, zlokalizowane w jego E części.
Odsłonięto tu fragment suchego muru zbudowanego z otoczaków łączonych gliną. Mur miał zarys prostokąta o długości 10m, (szerokość nieznana) i interpretowany był jako podmurówka pod budowle o konstrukcji szkieletowej. We wnętrzu obiektu odsłonięto niewielki fragment posadzki wykonany z płyt kamiennych nieco starszy niż podmurówka oraz współczesne jej ślady po drewnianych legarach podłogi. Badania wykazały również, ze kamienną konstrukcję od zewnątrz obsypano piaskiem z gliną nadając im piwniczny charakter, a jednocześnie zwiększając walor obronny.
W XVII wieku na majdanie stożka wzniesiono bliżej nieokreślony budynek, po którym zachowała się piwniczka murowana z cegły łączonej zaprawą wapienną na planie zbliżonym do kwadratu. W obrębie wykopu założonego na W odcinku wału (wyk. I/2006) stwierdzono, że pierwotnie miał on formę niewysokiego nasypu o trapezowatym przekroju, który z czasem podwyższono o warstwę piasku przemieszanego z gliną, pozyskaną zapewne w trakcie pogłębiania fosy. Tak usypany wał zabezpieczono glinianym płaszczem. Analogiczny przekrój wału stwierdzono w obrębie wykopu założonego na jego S odcinku.
Datowanie XIV/XV-XVIw, XVII wiek.

plan warstwicowy głównego członu obiektu

to stanowisko to coś więcej niż grodzisko, dwór minimum ale zdecydowałem obiekt przesunąć do zamków