Wałcz

Nie istniejący zamek jest tylko wzmiankowany w literaturze, nie prowadzono też żadnych badań terenowych. Znajdował się prawdopodobnie na południowy zachód od miasta na cyplu wcinającym się w Jezioro Zamkowe. Lokalizacja ta nie jest pewna gdyż istnieje pogląd, że reliktów zamku należy poszukiwać w budynku sądu. W Wałczu był gród pomorski, potem wielkopolski. W 1296 roku osada została zajęta przez Brandenburgię i w 1303 roku otrzymała prawa miejskie. Wałcz stanowił ważny punkt oporu na terenie Nowej Marchii i być może na początku XIV wieku został tu zbudowany przez margrabiów magdeburskich zamek. Obszar ten w XIV wieku przyłączono do Polski, a w 1391 roku rejon między Drawą i Gwdą znalazł się w granicach województwa poznańskiego. Zamek używany przez władców, dzierżawiony przez cały XV wiek przez Wedlów-Tuczyńskich z pobliskiego Tuczna, stanowił od połowy XVI wieku siedzibę najdalej na północ wysuniętego urzędu grodzkiego. W latach 1535-1586 siedziały tu trzy pokolenia Górków, potem Grudzińskich, Gostomskich i Wejherów. W XVII wieku zamek utracił swe pierwotne funkcje, został opuszczony i częściowo rozebrany, choć podobno jego pozostałości były jeszcze czytelne w XVIII wieku.