Wolin

Na miejscu dumnego grodu aż do połowy XII wieku istniała jedynie wieś słowiańska, którą dopiero książę Barnim I podniósł w 1278 r. do rangi miasta, na prawie lubeckim. Miasto stopniowo odbudowywano po zniszczeniach dokonanych przez Duńczyków. Otoczono je nowymi umocnieniami. W XIV wieku Wolin został otoczony murami obronnymi z kamienia i cegły o łącznej długości 1235m. W ciągu murów znajdowały sie dwie bramy: Świńska otwierająca dostęp do miasta od strony zachodniej obecnie przy ulicy Zamkowej, oraz Brama Wikowa przy ulicy Wojska Polskiego. Przy ulicy Ciasnej, która biegnie koroną wysokiego wału zachodnich umocnień miejskich, znajdowala się fosa.
Mury miejskie zachowały się na długości około 50 metrów w północno - wschodniej części miasta za ratuszem. Mają wysokość 3 metrów, niejednolitą konstrukcję i zbudowane są z kamienia.

Nowożytne fortyfikacje Wolina składały się z pięciu bastionów otaczających miasto. Wybudowali je Szwedzi w XVII-XVIII wieku. Był to regularny system umocnień ziemnych, który tworzył wysunięte przed średniowieczne mury bastiony. Umieszczona na nich artyleria broniła dostępu do miasta. Po likwidacji fortyfikacji w 1680 roku Wolin stał się miastem otwartym do 1710 roku, kiedy to zagrożenie atakiem pruskim zmusiło Szwedów do ponownej budowy umocnień. Między nowożytnym bastionem a miastem przebiegała w średniowieczu fosa, zasypana i niewidoczna dziś.

Panorama Wolina na jednym z budynków w mieście w 1680 roku, zdjecie pochodzi z Wikipedii

W Wolinie z murów wiele się nie zachowało, jedyny fragment w większej okazałości z dwóch ujęć