Stargard Szczeciński

W dzielnicy miasta - Osetno obecnie niezamieszkanej, położonej w południowej części miasta, przy linii kolejowej do Gdańska w dolinie Iny od VIII wieku znajdowała się tu osada obronna, później grodzisko o średnicy 200-300 m, dziś prawie nieczytelne w terenie (w okolicy obecnie istniejącej Baszty Białogłówki). Gród otoczony został wałami drewniano-ziemnymi, a od wschodu i północy dodatkowo chroniło go koryto rzeki Iny. W następnych stuleciach pomiędzy X a XII wiekiem, na południe od umocnionego grodziska powstało otwarte podgrodzie. Rozwojowi osady sprzyjało położenie przy krzyżujących się szlakach handlowych, prowadzących z Santoka do Wolina i ze Szczecina do Kołobrzegu. Przyspieszony rozwój ośrodka grodowego nastąpił po nadaniu magdeburskich praw miejskich w 1243 roku przez księcia pomorskiego Barnima I. Od 1292 roku Stargard został przeniesiony na prawa lubeckie korzystniejsze dla warstwy kupców i rzemieślników. Wtedy też nastąpiła rozbudowa podgrodzia w miasto (zastępując istniejące drewniano - ziemne umocnienia - murowanymi) natomiast sam gród nie spełniający już swej roli został opuszczony.