Lędyczek

Rozwój osady związany był z położeniem Lędyczka na szlaku handlowym. W XIII powstał tutaj obronny gród, który strzegł przeprawy przez Gwdę. W 1308 r. Lędyczek wraz z Pomorzem Gdańskim przeszedł pod władanie Krzyżaków. W związku z tym stał się jednym z głównych grodów na trasie z Malborka do Brandenburgii, którym poruszali się margrabiowie. Za czasów Krzyżaków Lędyczek rozwinął się. Wznieśli oni tutaj zamek oraz przenieśli z Debrzna siedzibę włodarza zakonnego. Rozwój też miał uzasadnienie w tym, iż Lędyczek leżał na drodze handlowej z Wielkopolski do Słupska. Być może wtedy miejscowość otrzymała także po raz pierwszy prawa miejskie, jednak nie zachował się żaden dokument potwierdzający ten fakt. Na mocy pokoju toruńskiego 1466 r. Lędyczek znalazł się w granicach Królestwa Polskiego jako wieś królewska w powiecie człuchowskim województwa pomorskiego. Przez ponad 300 kolejnych lat specyficzną cechą miejscowości było jej położenie na granicy państwowej, wytyczonej na rzece Gwdzie. Już w tym okresie przewagę zdobyła tu ludność niemieckojęzyczna wyznania protestanckiego, co w XVIII w. doprowadziło do konfliktu z katolicką administracją kościelną wobec budowy nowego zboru.

Wzniesiony przez książąt pomorskich, przypuszczalnie jeszcze w XIII wieku, zamek na lewym brzegu Gwdy, był później także własnością Krzyżaków. Gdy zakonnicy opuścili jego mury, znacznie podupadł, chociaż jego mury przydały się jeszcze w 1627 roku, skutecznie chroniąc obrońców przeprawy przez rzekę przed Szwedami. Po zamku nie zachował się ślad. Jedynym jego reliktem obecnie jest wzgórze zamkowe położone lesie (ok 5km leśną drogą w lesie pomiędzy Lędyczkiem, a Kiełpinem). Położony jest około 500 metrów od dawnego koryta Gwdy.

obecnie wzgórze zamkowe położone jest w lesie

wjazd na zamczysko

zbocza wzgórza zamkowego

plateau