Wysuczka

Zamek powstał zapewne na początku, XVII wieku choć mógł istnieć już wcześniej. W 1675 obsadzony był przez załogę Jana III Sobieskiego.

Nie są znane opisy, plany czy przekazy ikonograficzne pierwotnego zamku. Był zapewne założony na planie czworoboku, tworząc obwód obronny z murami i czterema basztami w narożach. Wjazd na teren obszernego dziedzińca prowadził od północy, od równinnej części płaskowyżu, oddzielonej od zamku przekopem suchej fosy i wałem. Budynek mieszkalny wznosił się nad urwistym, południowym krańcem wzgórza.
W 1772 Wysuczka znalazła się w granicach państwa austriackiego. Pod koniec XVIII wieku należała do rodziny Szymanowskich. Około 1800 właścicielem został Tadeusz Czarkowski. Jego syn Cyryl Czarkowski przed 1831 zburzył mury obronne z bramą, zasypał przekop od północy i rozpoczął przebudowę zamku na pałac, zlokalizowany między dwoma basztami i wzniesiony na fundamentach i wykutych w skale piwnicach zamkowych, być może także z wykorzystaniem starych murów naziemnych. Pożar zniszczył pałac w 1900 lub 1901. Na jego miejscu wybudowano około 1910 mniejszy, który pozostał własnością rodziny Czarkowskich do 1939, a po 1945 został zburzony i rozebrany.
Z pierwszego zamku zachowały się, w stanie rozsypujących się ruin, dwie baszty: południowo-wschodnia, sześcioboczna, masywna, z prostokątnymi strzelnicami, w górnej kondygnacji rozkutymi na okna, oraz południowo-zachodnia smuklejsza, ze sklepieniem na pierwszej kondygnacji i strzelnicami.