Krzemieniec

Był to ruski gród należący do księstwa łuckiego podległego pod księstwo halicko-włodzimierskie. W średniowieczu krzemieniecka warownia zasłynęła ze skutecznej obrony przed wojskami węgierskimi w 1226 roku i Tatarami (1240 i 1259). Pod koniec XIII wieku drewnianą warownię rozebrano, a w jej miejscu nowy gród postawił kniaź Mścisław Daniłowicz. W pierwszej połowie XIV wieku krzemienieckie ziemie znalazły się pod panowaniem Giedymina, a niedługo potem Górę Zamkową obsadziły wojska księcia wołyńskiego Lubarta. W 1366 roku Krzemieniec znalazł się we władaniu króla Kazimierza Wielkiego. Na początku XIV wieku zamek parokrotnie przechodził z rąk polskich w litewskie. W tym czasie powstała tam murowana warownia, prawdopodobnie postawiona przez Witolda. Walczyły o nią wojska koronne i oddziały Świdrygiełły. W 1434 roku starosta krzemieniecki oddał zamek Koronie. W 1536 roku król Zygmunt Stary nadał miastu prawa magdeburskie, a tamtejsze starostwo objęła królowa Bona Sforza, która nadając rozliczne przywileje, przyczyniła się do rozwoju Krzemieńca i przebudowy zamku od tamtej pory stylizowanego na wzór renesansowy. Od wtedy Górę Zamkową zaczęto nazywać Górą Królowej Bony. W 1648 roku Krzemieniec nie wytrzymał oblężenia Kozaków Maksyma Krzywonosa. Ci doszczętnie splądrowali miasto i zniszczyli warownię. Po powstaniu Chmielnickiego zamek popadał w ruinę w której znajduje sie do tej pory. (źr: http://www.polskieradio.pl)

plan ruin zamkowych, 1-brama
 

ogólny widok ruin
 

zamek z lotu ptaka
 

brama
 

wieża bramna
 

mury zamkowe od zachodu
 

pozostałości muru obronnego
 

miasto i zamek na rysunku Napoleona ordy
 

zamek w okresie międzywojennym