Skotniki k/Samborzca

wieś w powiecie sandomierskim, w gminie Samborzec

Obecny dwór został wzniesiony na sztucznie usypanym terenie, pierwotnie otoczony był fosą. Wokół zachowały się pozostałości parku
krajobrazowego. W obecnej formie jest to budowla z XVIII wieku wzniesiona w miejscu dworu z XIV wieku na planie prostokąta z czterema wyodrębnionymi w bryle narożnymi alkierzami. Korpus główny nakryty jest dachem łamanym polskim, alkierze dachami namiotowymi. W południowo- wschodnim alkierzu, według tradycji mieszczącym kaplicę dworską, zachował się fragment klasycystycznego sgrafittowego fryzu przedstawiającego tańczące nimfy. Obecnie dwór wrócił do rodziny Skotnickich.

Dwór wraz z fragmentem fosy otaczającej założenie

Skotniki powstały prawdopodobnie za czasów panowania Mieszka I lub Bolesława Chrobrego, ponieważ w tym właśnie okresie zakładano tzw. osady służebne, które miały na celu dostarczanie różnorodnych usług czy też towarów do grodu książęcego. Sama nazwa "skotnik" oznacza wygon wiejski dla bydła. W związku z powyższym osada ta zajmowała się hodowlą bydła. W 1167 roku żona Bolesława Kędzierzawego przekazała osadę krakowskiej kapitule. W potwierdzeniu dochodu klasztoru koprzywnickiego z 1279 roku wymienione są dziesięciny ze Skotnik ("de Scotenik). Około 1276 roku w Skotnikach urodził się Jarosław Bogoria Skotnicki późniejszy arcybiskup gnieźnieński i zaufany doradca króla Kazimierza Wielkiego. W latach czterdziestych XIV wieku rozpoczęto budowę kościoła w Skotnikach. Jego fundatorem był wyżej wspomniany Jarosław Bogoria Skotnicki. W 1376 roku wdowa po Pawle Skotnickim prowadziła spór z klasztorem w Koprzywnicy o wystawienie młyna nad rzeką Koprzewianką. W Skotnikach miał przebywać sam król Kazimierz Wielki.