Łukowa

W 1408 r. zdecydował się z żoną i synami na ufundowanie kościoła parafialnego. Dokument fundacyjny został wydany w 1408 r. na terenie wsi Łukowa, zapewne więc istniała już jakaś rezydencja dziedziców

Rejestr poborowy z 1508 r. wymienia tylko jednego dziedzica wsi: Jana Łukowskiego. Posiadał on klucz ziemski z rezydencją w Łukowej złożony z wsi Chmielowice, Chomentów, Kąty, Łukowa, Siedlce, Prądnik oraz Wolica. Zmarł z końcem trzeciej dekady XVI w., w 1540 r. pozostała po nim wdowa Anna Łukowska miała opisaną na majątku swoją oprawę wdowią.

Kiljan Łukowski był dziedzicem pobliskiego Chomentowa wraz z prawem patronatu nad jego kościołem. Kacper Łukowski, dworzanin królewski, został dziedzicem nieodległej Wierzbicy, gdzie również był dwór (curia). Był również wyznania kalwińskiego, z zony z Zofii miał synów Abrahama, Jana i Andrzeja, dziedziców Wierzbicy w 1596 r. Imię Kacpra wymienione zostało w popisie powiatu chęcińskiego z 1621 r

Córka Józefata i Anny Szaniawskich, Józefa, w 1767 r. otrzymała Łukową, Chmielowice, Dębską Wolę, Kawczyn oraz Zbrzę w posagu, który wniosła w dom Dominika Bajera h. Leliwa, który przeniósł siedzibę klucza z Łukowy do Dębskiej Woli, a dawne centrum dóbr łukowskich traktowane było jako budynek folwarczny. Budynek był zlokalizowany na południowym stoku góry zwanej Kozia Broda. Był on zbudowany z drewna, miał 7 izb. Obok wzniesiony stały czworak częściowo murowany, dwie stodoły, obora, spichlerz murowany oraz kuźnia. Grunty dworskie odgrodzone były niewielkim strumieniem i obejmowały 45 ha ornej ziemi, 1 ha lasu, łąk i sadu oraz 20 ha nieużytków. W chwili obecnej pozostały nikłe pozostałości zabudowań.