Blatnica

Początki zamku sięgają drugiej połowy XIII wieku, kiedy to pod zamkiem biegła jeszcze "Via Magna" - wielka droga handlowa z górnego Ponitrza przez Kotlinę Turczańską na Śląsk lub Orawę i dalej przez polskie ziemie nad Bałtyk. Pierwsza wzmianka pisemna o zamku pochodzi z 1300 roku, kiedy to należał on do Piotra z Brezowicy. Później zamek przeszedł w ręce królewskie. Składał się on z wąskiej, wydłużonej budowli mieszkalnej, usytuowanej na osi wschód-zachód i zaopatrzonej na końcach w baszty. Od północnego wschodu strzegło go skalne urwisko. Całe wzgórze było wówczas nagie – zalesiono je sosną dopiero po opuszczeniu zamku. W 1414 roku zamek, który utracił już rolę strażnicy strzegącej szlaku przesuniętego teraz ku osi doliny, przeszedł spod władzy królewskiej w ręce Pongráca z Liptowskiego Mikulasza, a następnie – polskiego rycerza Piotra Komorowskiego, władającego wówczas z ramienia węgierskiego króla całą Orawą. Wielokrotnie zmieniając właścicieli, w 1540 roku dostał się Révay'om, ówczesnym dziedzicznym żupanom turczańskim, którzy w drugiej połowie XVI i na początku XVII w. wybudowali dolną część zamku z dwoma półotwartymi basztami. W końcu XVII w. zamek zajęli kurucowie Emeryka Thököly’ego, a na początku następnego stulecia – powstańcy Franciszka Rakoczego. W 1744 roku zamek jeszcze odnawiano, lecz jego znaczenie obronne spadło i od 1790 roku nie był już zamieszkany. Z czasem popadł w ruinę. Dostęp do zamku tylko pieszo: ze wsi Blatnica, doliną Gaderską (żółty szlak turystyczny) ok. 45-50 min., z szosy Blatnica - Necpaly ok. 15-20 min.

Ruiny zamku w deszczowy i mglisty dzień

plan zamku

zamek na rysunku w XIX wieku

zamek od północnego zachodu na początku XX wieku