Malinowice - dwór obronny?

wieś w powiecie będzińskim, w gminie Psary

Pierwotny dwór modrzewiowy z czterema basztami w narożnikach, został spalony przez Szwedów w r. 1655. Drugi murowany, wzniesiony został w drugiej połowie XVII wieku i został zburzony przez dzierżawcę Jaszewskiego. Dworek położony był na wzgórzu, był otoczony parkiem. Park łączył się od strony zachodniej z lasem, którego tylko pozostały resztki. W chwili obecnej dworu zachowały się jedynie ruiny dworu z fragmentami starej zabudowy folwarcznej. Oprócz wspomnianych baszt nic nie wiadomo o ewentualnej obronności dworu.

Do końca XV w. zwała się Maliniowice o czym mówią dokumenty:
dokument kupna księstwa Siewierskiego z 1442 r. i Liber Benefic Długosza. Ponieważ w roku 1326 płaciła świętopietrze do fary w Wojkowicach Kościelnych, to istniała już prawdopodobnie w wieku XIII.
Około roku 1460 Malinowice posiadały trzech właścicieli. Na jednej części siedział Jan Gołąski herbu Sztemberk, na drugiej Mikołaj Dąbski herbu Sztemberk, zaś na trzeciej jakiś Andrzej nieznanego bliżej rodu. Do XVI wieku dotychczasowi właściciele wyzbyli się swych części, bo już w pierwszej połowie XVII wieku siedzą tu Kmitowie, którzy zaraz po wojnach szwedzkich wyzbyli się dziedzictwa na rzecz Krasuskich. Pod koniec XVIII w. znikli Krasuscy, a miejsce ich zajęli Błeszyńscy i Porębscy. W r. 1874 nabył Malinowice książę Hohenlohe. Od niego nabyło wioskę w roku 1900 Towarzystwo Górniczo-Przemysłowe SATURN, które w roku 1929 przystąpiło do parcelacji obszaru dworskiego.