Sławków - wały

Na przełomie XIII i XIV w. miasto otoczone zostało przez biskupa Muskatę murami obronnymi. Zgody na obwarowanie udzielił w 1295 r. Wacław II Czeski. Przynajmniej częściowo obwarowania miejskie musiały istnieć już w 1298 r., skoro Jan Muskata nadaje wtedy nowo utworzonej parafii św. Jana ogród "extra muros" (za murami). Wbrew nazwie sądzić należy, że był to w większości wał palisadowo-ziemny, uzupełniany gdzieniegdzie fragmentami murowanymi. Do rynku prowadziły dwie bramy: od strony południowo-wschodniej Krakowska, a od zachodniej Bytomska. Ich istnienie potwierdziły badania Jacka Pietrzaka. Do dziś jedyna pamiątką po tych umocnieniach jest m.in ulica Podwałowa. Miasto zajmowało teren 16ha, długość umocnień wynosiła ok 1450m. Bramy uzupełniały furty Pilecka (prowadząca w kierunku Pilicy) i Zamkowa (prowadząca do zamku). W układ obwarowań miejskich wkomponowane zostały istniejące już wcześniej samodzielne fortyfikacje kościoła św. Mikołaja oraz zamku biskupów krakowskich, broniące dostępu do miasta od strony Białej Przemszy. Cały wiek XIV jest jednak dla miasta okresem postępującego regresu gospodarczego. Przywileje biskupie z początku następnego wieku poświadczają już złą sytuację gospodarczą miasta i wyrażają nadzieję na jego ponowny rozwój. Na początku XIV w. miasto straciło również swe wcześniejsze znaczenie polityczne. Władysław Łokietek cofnął pozwolenie Wacława II na obwarowanie Sławkowa, w związku z czym istniejące umocnienia miejskie popadły w ruinę i z czasem ślad po nich zaginął.

Pierwszy pisemny dokument nazywający Sławków miastem pochodzi z 1286 r. Wobec zaginięcia aktu lokacyjnego rok ten przyjęto umownie jako datę uzyskania praw miejskich. Wykopaliska potwierdzają istnienie w miejscu dzisiejszego miasta XII-wiecznej osady ludzkiej. Wtedy też przeszła ona spod zwierzchności książęcej we władanie biskupów krakowskich.