Lębork

Zamek wzniesionego w południowo-wschodnim narożniku miasta lokacyjnego. Wiadomo, że budynek istniał już w 1363 roku i był siedzibą Dytrycha von Loupheima, pierwszego krzyżackiego wójta Lęborka. Zamek był sprzężony z murami miejskimi. Zajął on prostokątny teren o wymiarach 50x60m. Wzdłuż południowej kurtyny stanął wydłużony ceglany dom mieszkalny. Zapewne od północy znajdowała się brama prowadząca do miasta. Całość była otoczona fosa zasilana woda z Łeby. W 1410 roku zamek zajęły wojska polskie i częściowo go zniszczyły. Po pokoju torunskim warownia powróciła do zakonu. Ponownie częściowemu zniszczeniu zamek uległ w 1455 roku. W XVI wieku warownia stała się własnością książąt zachodniopomorskich, a w drugiej połowie tegoż stulecia nastapiła przebudowa założenia w stylu renesansowym. Zachowana do dzisiaj budowla to dom zakonny - drugi co do wielkości w ówczesnym państwie krzyżackim. Liczne przebudowy zniekształciły pierwotny wygląd budynku. W ścianie południowej zachowały się jedynie zarysy ostrołukowych okien i blend. Ponadto o wiekowości budowli świadczą gotyckie, schodkowe szczyty i wbudowana w 1575 roku kwadratowa klatka schodowa w kształcie wieży. W chwili obecnej z zamku zachował się budynek z gotyckim szczytem wschodnim, część piwnic, strzelnice, młyn zamkowy oraz fragment muru obwodowego. Obecnie sąd.

plan zamku

miasta i zamek (budynek po lewej z dymkiem) w 1618 roku na rysunku E.Lubinusa

zamek na przedwojennych pocztówkach