Siodłonie I

wieś w powiecie słupskim, w gminie Główczyce

Grodzisko w Siodłoniu zlokalizowane jest na południowy wschód od wsi Siodłonie, w miejscu, gdzie w czasie jego istnienia była to wysoka skarpa dużej rzeki- dzisiaj jest tam pradolina tej rzeki, tu i ówdzie jest teren bagnisty. Powstanie grodziska datowane jest na epokę brązu i wiązane z kulturą łużycką. Grodzisko miało wtórne zagospodarowanie w okresie wczesnośredniowiecznym- było zagospodarowane przez Słowian.
W okresie zamieszkania ludności swojego grodu obronnego Siodłonie ludność ta zapewne miała możliwość korzystania z wody, z rzeki płynącej w obecnie niemal suchym prakorycie. Grodzisko mieściło się na jednym z wyższych w okolicy piaszczysto- żwirowych pagórków, pomiędzy płynącymi strumykami, które niegdyś odprowadzały wodę z roztapiającego się tu lodowca. Jest to grodzisko wyżynne typu pierścieniowatego w kształcie nieregularnego owalu, usytuowane na grzbiecie pagórka. Wał o stromych stokach zewnętrznych i wewnętrznych, miejscami jest nieznacznie zniwelowany, w części zaś południowo- wschodniej przerwany (brama?)- U podnóża jego wewnętrznego zbocza biegnie kotlinkowate, dość głębokie zagłębienie, częściowo zanikające. Majdan o wypukłej powierzchni (nieregularnej) opada w kierunku południowym. Od strony NW i SE do zewnętrznego podnóża wału przylegają dość płytkie kotlinki (suche fosy?), odcinające obiekt od pozostałych, niższych partii pagórka. Na południowym, zewnętrznym zboczu wału znajduje się niewielka terasa, u jego zaś podnóża kotlinka i poza nią fałda ziemna. Wymiary: Podstawa grodziska - ok. 64 - 95 m (4788 m2), powierzchnia majdanu - ok. 33x71 m (2259 m2), powierzchnia zajęta przez obwałowania — 2529 m2, wysokość grodziska w stosunku do dna jaru — do 10 m, wysokość wału w stosunku do powierzchni majdanu - od -2,0 m do +2,0 m, wysokość wału w stosunku do dna fosy (?) - do 2,0 m, szerokość fosy (?) - do 4,0 m. Stan zachowania: Obiekt dość dobrze zachowany, porośnięty lasem mieszanym i krzewami. Nie wiadomo dokładnie kiedy grodzisko przestało być zamieszkiwane przez swoich mieszkańców. Mógł mieć tu swój udział lud koczowniczy, Scytowie. Inną przyczyną może być ekspansja ludności kultury pomorskiej, która w IV w. p.n.e. opanowała terytorium kultury łużyckiej. Jednak najbardziej wiarygodną i prawdopodobną hipotezą jest wystąpienie kolejnego, niekorzystnego okresu zimnej pogody.
Jest do dzisiaj rozczytywalna droga łącząca grody obronne w epoce brązu. Polecany jest do pokonania chociaż jeden odcinek tej drogi- Równo - Siodłonie. Trzeba przejść trasą wyznaczoną przez prakoryto i pójść po prostu po dzisiejszej w części nie utwardzonej drodze. Jest to część sieci dróg. Wyznaczają je drogi "od grodu do grodu" kultury łużyckiej. Nr. stanowiska 5, obszar AZP 6-32, nr. rejestru 71/259.