Gdańsk

W średniowieczu na Biskupiej Górce (wzgórzu na terenie Gdańska - granica dzielnic Śródmieście i Chełm i Gdańsk Południe) leżała osada "Górka", później znana jako "Stara Górka", co najmniej od 1277 r. stanowiąca własność biskupów kujawskich - kościelnych zwierzchników Pomorza Gdańskiego. W osadzie znajdował się w XIV wieku dwór obronny, rezydencja urzędników biskupich: sufragana, archidiakona i oficjała pomorskiego oraz włodarza, który opiekował się dworem i okolicznymi majątkami biskupimi. Około 1380 r. biskup Zbylut Pałuka z Wąsosza w miejsce drewnianego dworu zbudował podobny obiekt, ale już ceglany. Podczas "wojny głodowej" na polecenie wielkiego mistrza krzyżackiego Michała Küchmeistra zameczek ten został 2 sierpnia 1414 r. zburzony przez gdańszczan i więcej go nie odbudowano. Nie jest znany ani wygląd ani plan dworu.

Nie jest to koniec obronności Biskupiej Górki, w 1577 r. wojska królewskie Stefana Batorego, które obsadziły Biskupią Górkę w dniu 13 czerwca, zbudowały na niej potężny szaniec. W XVII wieku Biskupią Górke włączono w system fortyfikacji miejskich. W latach 1626-1630 powstał na Biskupiej Górce dodatkowo szaniec, w 1634 r. wzmocniony palisadą i poszerzony. Było to tzw. dzieło koronowe, czyli zespół trzech ziemnych bastionów.

Obecnie po samym dworze obronnym nie ma żadnych sladów, pozostałe słabo widoczne umocnienia ziemne.

Na planie stan umocnień Biskupiej Górki w 1812 roku wraz z szańcami