Wołczyn I

W XIV i XV w. położony poza miastem zamek górował nad położonym w dole miastem. Wzniesienie, na którym go zbudowano było znacznie wyższe niż obecnie. Położony był na środku obecnego cmentarza, nieco w stronę rozwidlenia rzeki. Od strony łąk widać, że obecny kościół (zbudowany w latach 40 XIX w.) stoi na wzniesieniu. Jak wyglądał zamek można się jedynie domyślać, chociaż pewną poszlaką jest herb Wołczyna, na którym widnieje coś, co przypomina bramę wjazdową do zamku. Herb Wołczyna ukształtował się w XIII-XIV w., mniej więcej w tym samym czasie został wybudowany zamek (koniec XIV wieku).
Pierwszy dokument potwierdzający istnienie zamku pochodzi z 1396 roku. Został on kupiony w 1436 przez Skalaneckiego, a ten nabył go od Konrada von Kanthner. Poprzednim właścicielem zamku był Thomschling (Tannenfeld) - znajomy hrabiego z Oleśnicy. Natomiast Jan von Borschnitz, biorąc w 1447 r. w posiadanie zamek, przeznaczył go na główną kwaterę swoich zbójeckich wypraw. W tym czasie na pewno doszło do rozbudowy zamku. Nowy pan, mimo niechlubnego procederu, który uprawiał, był i czuł się rycerzem. Krewni Jana von Borschnitza piastowali wysokie urzędy na dworach książęcych i on sam przyzwyczajony był do wyższego poziomu życia. By czuć się bezpiecznym i bezkarnym, dodatkowo rozkazał wzmocnić otoczenie zamku. Być może otoczył go fosą i palisadą, podwyższył wieżę, by śledzić okoliczne ruchy poddanych i wypatrywać karawany kupców. Dodatkowa ochrona w postaci otaczającego bagna i rzek powodowała, że zamek był twierdzą trudną do zdobycia. Przez około 14 lat Jan von Borschnitz rządził niepodzielnie okolicą. Kres świetności zamku nastąpił wraz z jego zdobyciem. Ze względu na szkody wyrządzane przez Borschnitza magistrat miasta Wrocław oraz książe Konrad Biały z Oleśnicy postanowili zdobyć twierdzą. Ponieważ główną przeszkodą były okoliczne bagna, poczekano do zimy na mrozy, aby podejść do murów obronnych zamku. Nie było to łatwe zwycięstwo. Zamek bronił się przez trzy dni, mimo zaciekłych ostrzeliwań i ataków. Można z tego wywnioskować, że Jan Borschnitz uprzedził zamiary napastników i zdążył odpowiednio przygotować się do obrony zamku. Dnia 14.01.1461 twierdza padła. Pokonany Borschnitz zobowiązał się wydać wszystkie zrabowane dobra, broń, sam też na polecenie księcia został spalony na rynku w Oleśnicy. Zniszczony podczas walk, ograbiony z wyposażenia i opuszczony przez dotychczasowych właścicieli zamek zaczął popadać w ruinę. Ruinę rozebrano w 1760 roku z przeznaczeniem na fundamenty Kościoła Św. Teresy, kres istnienia zamku przypieczętowała decyzja o przeznaczeniu terenu około zamkowego na cmentarz (początek XIX wieku).

Wizerunek ruin zamku znajdujący się na międzywojennych notgeld-ach (banknoty lokalne z1923/25 roku)

źr: http://miasto-wolczyn.prv.pl (opis i rycina zamku)