Olesno

Istnieje dokument erekcyjny kościoła św. Michała wydany w 1226 r. przez biskupa wrocławskiego Wawrzyńca. Potwierdzono w nim fakt istnienia w Oleśnie komory celnej. W XIII w. miasto było we władaniu książąt wrocławskich. Przed 1294 r. miasto zostało ponownie przejęte przez książąt opolskich. W 1327 r. książę Opola i Olesna Bolko II uznał zwierzchnictwo czeskie. W 1396 r. miasto posiada wojewoda krakowski Spytko z Melsztyna. W 1450 r. nowy właściciel Olesna książę Bernard Niemodlińsko Strzelecki, odnowił prawa lokacyjne miasta. Olesno otoczone było fosą, w niektórych miejscach podwójną, utworzoną z trzech rzeczek: Pisarki, Młynówki i Potoku Młyńskiego. Z trzech stron broniły miasta dwu- trzy- lub czterometrowe mury, od strony wschodniej wał ziemny z palisadą. Do miasta wchodziło się przez dwie bramy, od strony Opola i Dobrodzienia przez Bramę Opolską zwaną także Czerwoną, przy której znajdowała się masywna wieża służąca za więzienie i katownię, od północy przez Bramę Północną nazywaną też Gorzowską. Mury obronne rozebrano w większości w XVII wieku. Nieduże pozostałości zachowały się przy ul. Lompy