Husiatyn - klasztor Bernardynów

Do czasów obecnych kościół zachował się w stylu późnorenesansowym, podobnym do kościoła bernardynów lwowskich. Całość została obwiedziona – jak w Trembowli – murem obronnym ze strzelnicami i małymi basztami. Dawna mieszkanka Husiatyna, pani Stanisława Ziółkowska pamięta z dzieciństwa, że jeszcze w okresie międzywojennym kościół był otoczony grubym kamiennym murem, w którym „były solidne drzwi prowadzące do mieszkania kościelnego – był nim Michał Józefczuk”, a ks. W. Matus, we wspomnieniach napisał, że okna od strony Zbrucza były małe, od miasta duże.

31 maja 1946 roku nastąpiła ekspatriacja na Ziemie Odzyskane. Kościelny spiżowy dzwon parafianie zakopali, a otoczony kultem obraz św. Antoniego o. B. Wołyniak wywiózł do Alwerni koło Krakowa. Nowe władze zamieniły świątynię na halę fabryczną, potem magazyn zbożowy, a następnie chemikaliów. Przedtem jednak należało pozbawić go zewnętrznych symboli religijnych. Pierwsza próba zdjęcia krzyża z wieży zakończyła się tragicznie, za drugim razem spadający krzyż zawisł na piorunochronie. Mur obronny i dzwonnica zostały rozebrane, ogród przekształcono na boisko sportowe, pomieszczenia klasztorne na mieszkania. Usunięto oczywiście figurę Matki Boskiej, a na przykościelnym placu od strony ołtarza głównego zbudowano miejski szalet. Świątynię otoczono garażami i zasłonięto budynkiem magazynowym.