Santa Eulària (Ibiza)

To kościół o charakterze obronnym, jak większość tego typu kościołów na wyspie. Wydaje się nie do zdobycia. Prowadzą do niego kamienne schody. Z kościelnego wzgórza roztacza się panoramiczny widok na morze, lśniące w pełnym słońcu i gęsto zabudowany obszar blisko zatoki.

Historycznie rzecz ujmując pierwsza kaplica powstała w tym miejscu w roku 1276. Obecny kościół został zbudowany w latach 1565 – 1568. W tym samym okresie wznoszono mury twierdzy w Ibizie. Wczesne kościoły na wyspie miały służyć nie tylko modlitwie, ale także ochronie ludności przed atakami piratów i rabusiów grasujących wzdłuż wybrzeży Morza Śródziemnego w XIV i XVIII wieku. Miejsca bogate w wodę i płody rolne, zwłaszcza ziarno na mąkę, były łakomym kąskiem dla wygłodniałych piratów.

Szorstkie powierzchnie bielonych ścian, przysadziste, okrągłe kształty łuków i kopuł tworzą piękną architekturę. Dodatkowe efekty plastyczne tworzy światło i cień. Ściany z litego kamienia są grube na kilka metrów. Na szczycie wieży (8 metrów) było miejsce przeznaczone dla straży obserwującej wody zatoki. Z tej wysokości doskonale było widać żaglowce zbliżające się do wybrzeża. Był czas na ogłoszenie alarmu i przygotowanie się do obrony. Kościół miał zaplecze umożliwiające ludności przetrwanie za silnymi murami krótkiego oblężenia.