Pustynia Arabska - Klasztor Świętego Antoniego

Podczas prac w zespole klasztornym, który obejmuje ogrody, młyn, piekarnię i pięć kościołów, odnowiono mury otaczające klasztor i ściany dwóch głównych kościołów - pochodzącego z XIV wieku kościoła pod wezwaniem Apostołów i kościoła św. Antoniego z VI wieku. Renowację przeszła też część klasztorna, w której zainstalowano nowoczesny system kanalizacyjny, i wieża obronna z VI wieku. Mnisi szukali w niej schronienia podczas napadów Beduinów.

Według tradycji klasztor znajduje się na miejscu, gdzie życie ascetyczne prowadził Antoni Wielki. Po jego śmierci na miejscu tym osiedliła się grupa mnichów. W V w. docierali do niego mnisi ze Sketes, uciekający z klasztorów, które często padały ofiarą napadów rabunkowych. Do I poł. VI w. klasztor przestał funkcjonować i ok. 537 został odbudowany na osobiste polecenie Justyniana I, który w tym samym czasie ufortyfikował klasztor św. Katarzyny na Synaju i powiększył terytorium nieodległego klasztoru św. Pawła. W VII-VIII w. w klasztorze św. Antoniego Wielkiego żyli mnisi prawosławni (melchici); w ręce monofizytów przeszedł przed 1189; w okresie sprawowania urzędu patriarchy koptyjskiego przez Jana VII (1189-1216) właścicielami wspólnoty z pewnością byli już Koptowie[2]. Najpomyślniejszym okresem rozwoju monasteru był XIII w., gdy został on otoczony murem obronnym i odnowiony po wcześniejszych zniszczeniach