Wiązów

Pierwszym warunkiem uzyskania lokacji osady miejskiej i wiejskiej na prawie niemieckim było uzyskanie od księcia zezwolenia lokacyjnego. W przypadku Wiązowa zezwolenia takiego udzielił w 1250 r. książę Henryk III biskupowi Tomaszowi II. Udzielenie zgody na lokacje nastąpiło dwa lata później, czyli w roku 1252, gdy biskup Tomasz II wydał akt lokacyjny dla Wiązowa. Po wystawieniu dokumentu lokacyjnego nastąpiła właściwa lokacja. O założeniu nowego miasta na zupełnie nowym miejscu, nie zaś w istniejącej wsi, zadecydowały prawdopodobnie względy geograficzne.
Biskupim urzędnikiem, który miasto rozplanował i sprowadził z zachodu osadników, był pochodzący prawdopodobnie z Nysy, sołtys Jan, później mianowany wójtem. Miasto funkcjonowało według prawa flamandzkiego, otoczone było fosą i wałem, później murem, z trzema miejskimi bramami- Wrocławską, Nyską i Brzeską. Biskup Andzej Jerin (1585- 1596) podjął się odbudowy i modernizacji istniejących umocnień miejskich, miasto otoczono wtedy dwoma, solidniejszymi murami. W tym czasie przebudowano także bramę Wrocławską i Nyską. Nie posiadam żqadnych informacji co do stanu zachowania. najprawdopodobniej nie zachował sie zadne murowany relikt. Brama Nyska znajdowała się przy obecnej ulicy Armii Ludowej. źr: http://www.regionstrzelin.pl

2022

z murów nic się nie zachowało, jest tylko jedna tablica upamiętniająca miejsce po Bramie Nyskiej, której relikty odkryto podczas robót na ulicy

miejsce gdzie stała Brama Nyska

tablice