Legnica

Nazwa grodu pojawiła się po raz pierwszy w dokumencie pisanym Bolesława Kędzierzawego w 1149 roku. Dzięki lokacji na prawie magdeburskim około 1264 roku u podnóża zamku zaczęło rozwijać się miasto. Mury miejskie w Legnicy zaczęto wznosić w końcu XIII i w połowie XIV wieku. Zostały rozbudowane w XV wieku. W obrębie murów były cztery bramy: Chojnowska, Złotoryjska, Wrocławska i Głogowska, dwie furty: Rycerska i Nowa oraz około trzydziestu baszt, a całość połączona była z fortyfikacjami zamkowymi. Wieki następne przyniosły dalszą modernizację fortyfikacji i powiększenie ich o umocnienia ziemne. Ważny okres przebudowy i rozbudowy umocnień fortyfikacyjnych przypadł na rządy Fryderyka II, kiedy sułtan Soliman po pobiciu Węgier w 1529 roku zagroził bezpośrednio koronie czeskiej i miastom śląskim. Aby zabezpieczyć swoją rezydencję i całe miasto, Fryderyk przeprowadził gruntowne praca budowlane. Praca te uczyniły wprawdzie z miasta silną fortecę, pociągnęły jednak za sobą całkowite zniszczenie szeregu monumentalnych budowli sakralnych, które stały na terenie zaplanowanych wałów. W 1758 roku władze pruskie zarządziły likwidację twierdzy legnickiej, rozpoczęła się wówczas niwelacja wałów, pozostawiono jednak mury miejskie wraz ze starą fosą. Wówczas rozebrano niektóre z bastionów zewnętrznego pasa umocnień. Wymienia się dwa bastiony znajdujące się u wylotu bram Złotoryjskiej i Chojnowskiej. W XIX w. rozebrano większość zachowanych partii, tak że obecnie pozostały jedynie fragmenty muru i baszty na tyłach ul. Mariackiej. Naprzeciw zamku pozostała brama Głogowska, wzniesiona na rzucie kwadratu z ostrołukowym przejazdem, zwieńczona krenelażem, odnowionym w XIX wieku. Na zakończeniu ul. Chojnowskiej, wznosi się baszta bramy Chojnowskiej, murowana z cegły, również kwadratowa, od 1965 r. adaptowana na Schronisko PTTK.

panorama miasta z 1650 roku

miasto w 1740 roku
 

wieża Głogowska na przedwojennych pocztówkach (na pierwszej jest po lewej stronie za budynkiem poczty)