Korczew nad Bugiem - zamek/dwór obronny?

gmina wiejska w województwie mazowieckim, w powiecie siedleckim

O zamku/dworze w Korczewie krążą tylko krótkie wzmianki na kilku stronach w sieci, brak jakiegokolwiek naukowego (przekazy, badania archeologiczne) potwierdzenia istnienia takiego obiektu.
Strona www.korczew.pl podaje: "Ponad 600-letni Korczew był niegdyś grodem otoczonym wałami i drewnianą palisadą. W XIII wieku był atakowany i spalony przez Tatarów. W XVII wieku został doszczętnie zniszczony podczas najazdu szwedzkiego. Osada Korczew powstała dookoła dwóch źródeł, na stoku wzgórza. Nad jednym stoi gotycka kapliczka, drugie zaś zasilało niegdyś fosę zamkową u stóp starej baszty.
Niegdyś wznosił się tu stary zamek albo dwór warowny. Dotychczas zachowały się stare fundamenty, resztki murów i baszt. Według legendy z pałacyku letniego zwanego Syberią wiodą tajemne przejścia, prawdopodobnie do pobliskiego lasu lub Drohiczyna służące jako droga ucieczki."
Inna strona www.korczew-palac.pl podaje: "Na wschód od Pałacu znajduje się Pałac Letni zwany „Syberią”. Został on pobudowany na fundamentach i resztkach wznoszącego się tu w średniowieczu zamku obronnego. Wzniósł go w pierwszej połowie XIX w. Marszałek Aleksander Kuczyński dla swej żony Joanny."
Krótka historia dóbr Korczewskich autorstwa pana Dariusza Kosieradzkiego ze strony www.zsokolowa.pl opisuje jedynie historię Korczewskich, brak tu jednak jakiejkolwiek wzmianki o istnieniu i ufundowaniu zamku bądź dworu obronnego: "Bodaj najstarszy przywilej nadania ziemskiego na Podlasiu zachował się dla dóbr korczewskich nad Bugiem. Został on wystawiony jeszcze przez księcia mazowieckiego Janusza I, przejściowo władającego ziemią drohicką. W 1401 r. nadał on Korczew rycerzowi Pretorowi z Brześcia w ziemi warszawskiej, było to aż 30 włók ziemi. Kiedy Podlasie przeszło pod rządy wielkiego księcia litewskiego Witolda, dokument ten stracił swoją ważność. Dlatego też rycerz Pretor musiał zabiegać o ponowne nadanie, tym razem z rąk litewskich i takowe otrzymał. Mało tego, w 1414 r. tytułowany był starostą drohiczyńskim i wiernym dworzaninem Witolda. Ów książę wystawił oficjalnie w Trokach w 1416 r. przywilej potwierdzający trzymane przez rodzinę Pretora ziemie nad Bugiem. Figurujący w nim dziedzic, według znawców zagadnienia, choć miał na imię Pretor, to faktycznie był synem owego wspomnianego wcześniej rycerza Pretora z Mazowsza. Dla odróżnienia zapisuje się ich jako Pretora I i Pretora II.
Pretor I, dziedzic rozległych dóbr korczewskich, ale nie tylko, miał trzech synów. Jeden z nich, Skierdo, w 1432 r. był tytułowany sędzią ziemskim drohickim. To on sprzedał ojcowiznę w Brześciu w ziemi warszawskiej w 1437 r. i otrzymał nadanie Łosic na Podlasiu. Po chwilowym zajęciu Podlasia przez Mazowszan i jego odebraniu przez Litwinów w 1444 r. jako wierny stronnik Bolesława IV uciekł na Mazowsze, gdzie osiadł na stałe w Gadynowie Skierdach w ziemi ciechanowskiej i pełnił na dworze książąt mazowieckich godność podstolego. Miał on potomka – Stanisława. Drugim synem Pretora I był Stanisław zwany Pretorowiczem, który w 1430 r. sądził się z Maciejem z Sarnowa o granice dóbr korczewskich. Żoną Stanisława syna Pretora I była Helena, córka Piotra z Radzynowa w ziemi płockiej. Ich synem był zaś Jan. Trzecim synem Pretora I był wspomniany już Pretor II. To on również otrzymał nadanie od następcy Witolda – księcia Zygmunta Kiejstutowicza w 1434 r. Przywilej dotyczył otrzymanych właśnie nowych ziem, tj. majątków Rudki nad Nurcem i Mordów na Liwcem. W obu miejscowościach potomkowie Pretora I ufundowali kościoły i założyli parafie katolickie. Peretor II miał za żonę, niejaką Kordulę. Ich dziećmi byli Fiedka z męża Dowojnowiczowa i Stanisław Korczewski. To zasługą Stanisława Korczewskiego, dziedzica dóbr Korczew i jego matki Korduli, wdowy po Pretorze II, było wybudowanie w Knychówku pierwszej świątyni katolickiej i ustanowienie tu parafii, która obejmowała swoim zasięgiem majątek korczewski. Nie obyło się tym razem bez zgrzytów. Z ostrym protestem, co do ustanowienia nowej parafii i skierowania tam właśnie dziesięcin, wystąpił proboszcz z Drohiczyna, gdzie dotychczas je odprowadzano i któremu do tej pory podlegały administracyjnie dobra korczewskie. Ostatecznie jednak biskup łucki oddali skargę plebana drohickiego.
Starosta kamieniecki Stanisław Korczewski zmarł w 1501 r., jego majątek należał wówczas do jednego z większych na Podlasiu. Tomasz Jaszczołt, opierając się na źródłach archiwalnych, obliczył, że pod koniec XV w. do Korczewskiego należało jedno miasto i ponad 20 wsi. Dobra dzielone były na trzy klucze, tj. majątek rudzki z 14 wsiami, majątek mordzki z miastem i trzema wsiami oraz dobra korczewskie nad Bugiem, w których skład wchodziły wsie i folwarki: Bartków, Sarnowo, Korczew, Szczeglacin i Laskowice. Było więc o co walczyć po śmierci Stanisława Korczewskiego, a każdy z bliskich krewnych liczył na jak najwięcej. Zwłaszcza, że ostatni z Korczewskich pozostawił po sobie tylko córkę jedynaczkę Zofię, która była wówczas żoną wojewody połockiego Stanisława Hlebowicza. Ostatecznie Zygmunt August potwierdził własność do całego majątku Zofii z Korczewskich Hlebowiczowej, a ta po zgonie swego męża, wychodząc powtórnie za mąż za Mikołaja Rafałowicza z Czapli, podzieliła majątek pomiędzy siebie i dzieci. Tym sposobem dobra korczewskie przeszły w ręce Hlebowiczów, tj. syna Zofii Mikołaja, zwanego Durnym, pozostałe zaś w wyniku koligacji córek Zofii stały się własnością Sapiehów, Ościaków i Kłoczkowiczów."

Na zdjęciach poniżej pałacyk Syberia wzniesiony na domniemanych ruinach zamku.

Sztuczna ruina w parku wzniesiona podobno w miejscu istniejącej baszty wcześniejszego zamku/dworu