Sieluń

wieś w powiecie makowskim, w gminie Młynarze

W 1410 wymieniana jest tu warowna siedziba miejscowego proboszcza, nazywana fortalitium (1410, 1413 - fortalitio Schelun) a później castrum (1519), najprawdopodobniej wzniesiona przez Henryka syna księcia Ziemowita. Obiekt obecnie zniszczony.

Oraz krótka historia wsi ze strony: http://www.zebrowski.net.pl/ksiestwo_sielunskie.html
Wieś ta dawna posiadłość proboszczów katedralnych płockich, była centrem rozległych dóbr do nich należących, a następnie stolicą oddzielnego okręgu sieluńskiego, zostającego pod jurysdykcją tychże proboszczów. W 1397r. biskup płocki Ścibor założył tu parafię i wzniósł kościół drewniany. Zdawna zapewne proboszczowie posiadali tu swój dwór. Być może iż Henryk, syn księcia Ziemowita, zostawszy proboszczem, urządził okazalszą, warowną siedzibę. W dokumentach z 1410r. wspominane jest tutejsze "fortalitium" zwane później "castrum". Gdy pożar zniszczył kościół w 1691r., wzniesiono kaplicę, a gdy ta spłonęła nabożeństwo odprawiano pod szopą w słupy i dyle, krytą słomianym dachem.
Wczesne i gęste zaludnienie tego nadrzecznego obszaru, podnosząc dochody, nadawało probostwu płockiemu wielkie znaczenie. Ubiegano się o nie, gdyż zwykle torowało drogę do wyższych dostojeństw i łączyło się z rozległą władzą nad licznymi, szlacheckimi przeważnie mieszkańcami dóbr. Andrzej w połowie XIII w. zostaje biskupem płockim; nieco później Wisław biskupem kujawskim. Przy końcu XIV w. Henryk, syn księcia Ziemowita jest proboszczem sieluńskim, i choć tylko diakon, otrzymuje w 1390r. nominację na biskupa płockiego. Za jego rządów częściowa szlachta, zamieszkująca 29 wiosek przyległych do wsi proboszczowskich, zaczęła się udawać w swych sprawach po rozstrzygnięcie do księcia proboszcza. Ciężar powinności książęcych zachęcał też drobną szlachtę do poszukiwania protekcji dostojnika kościelnego, który mógł wyjednać ulgi, osłonić swą opieką. Powoli wytworzył się w Sieluniu gród, nazywany zwykle fortalitium, w którym zawierano transakcje, rozstrzygano spory. Pierwszy akt sprzedaży "in fortalitio Schelun" pochodzi z 1413r. Tym sposobem dobra proboszczowskie, z grupą wsi drobnoszlacheckich, wytwarzają odrębną ziemię sieluńską. W aktach tych, strony uznają się zwykle w zależności od proboszczów i zobowiązują się do pewnych względem nich ciężarów. Proboszczowie w 1510r. posiadłości swe zwą już territorium, a zamiast "fortalitium" piszą "castrum" (w 1519r.). Sprawy rozstrzyga mianowany przez proboszczów starosta, ostatnią instancją stanowi proboszcz lub wydelegowani przez niego kanonicy.

Na zdjęciach miejsce po dworze, widok na teren gdzie stał dwór od strony dawnego stawu, znaleziony gruz ceglany i kawałki cegieł na zaoranym polu w miejscu dworu