Kozłów k/Miechowa

Za pierwszego poświadczonego źródłowo właściciela Kozłowa należy uznać Piotra z Kozłowa, syna kasztelana wiślickiego Andrzeja, a wnuka kasztelana sandomierskiego i później krakowskiego Pakosława z Mstyczowa. Jego synami byli Mściwej z Kozłowa i Piotr z Marcinowie. Mściwej z Kozłowa przejął po ojcu Kozłów wraz z przyległymi dobrami. Ojcu Piotrowi i synowi Mściwojowi przypisuje się budowę założenia obronnego - bezpiecznej siedziby dla zwartego majątku - jako ufortyfikowanej rezydencji dziedziców rozległego klucza własności ziemskich, którego centrum znajdowało się w Kozłowie. Relikty tego założenia obronnego znajdują się (słabo zarysowane) na podmokłych łąkach na wschód od Kozłowa. Pierwszy raz istnienie rezydencji w Kozłowie poświadczają dokumenty z 1381 roku w postaci zapisu „curia", a następnie w księgach ziemskich krakowskich w dokumencie z roku 1394 występuje kapelan „de curia" czyli kapelan kaplicy dworskiej w Kozłowie. Lokalizacja tej rezydencji w sytuacji istnienia wokół Kozłowa płaskiego terenu zdecydowana została wśród podmokłych łąk. Przypuszczeniu temu zdają się zaświadczyć nieznaczne nasypy ziemne i centralny nasyp o kształcie elipsy o wymiarach ok. 55 x 35 m i przylegający doń od południa „aneks" również o podstawie owalnej o wymiarach ok. 23 x 18 m. Oba te człony założenia dzieliła fosa o szerokości 14 - 16 m. Brak jest dokładniejszych danych na temat użytkowania tej rezydencji. Prawdopodobnie upadek jej nastąpił gwałtownie w wyniku pożaru zabudowań, który miał miejsce przed końcem XV wieku. Nie ma również dowodów świadczących o podejmowaniu prób odbudowania rezydencji.