Gorzeń Górny

Dwór w Gorzeniu był wzmiankowany już w 1419 roku. Pierwotnie był to parterowy dwór obronny z wieżą. Należał do rodu Gorzeńskich herbu Topór. W XIX wieku został nabyty przez Tytusa Zegadłowicza (ojca Emila) i gruntownie przebudowany. Uzyskał wtedy obecny, klasycystyczny kształt. Po śmierci ojca odziedziczył go właśnie Emil Zegadłowicz. Dom poety stanowił centrum grupy poetyckiej Czartak. W 1946 roku żona i córka poety otworzyły w dworze muzeum biograficzne Zegadłowicza. Było to wtedy największe muzeum biograficzne w kraju. Obecny budynek jest klasycystycznym dworkiem z XIX wieku. Zbudowany został na planie prostokąta. Posiada piętro, dach dwuspadowy oraz ładny ganek od frontu, wsparty na czterech słupach. Z pierwotnego dworu obronnego zachowały się kolebkowe sklepienia na parterze, w trzech salach. Jedna z nich pełniła zarówno pierwotnie, jak i wtórnie, funkcje kaplicy dworskiej. W północnej części budynku, w jednej z sal, znajduje się niezwykle frapująca kamienna studnia - także pozostałość po pierwotnym dworze. (źr: http://www.fortalicje.viapc.pl)