Sulechów

Początki zamku nie są znane. Łączyć je można z osadą powstała w XIII wieku przy trakcie z Poznania na Łużyce. Obiekt położony jest na naturalnym wyniesieniu otoczonym terenem podmokłym w północno-wschodniej części miasta lokacyjnego. Są przypuszczenia, że obiekt powstał w miejscu starszego założenia. Z najstarszej fazy zamku datowanej na XIV wiek zachowały się fragmenty muru w piwnicy skrzydła zachodniego oraz wieża. Masywny donżon, czterokondygnacyjny, założony jest na planie kwadratu o długości ok 10m. Ma gotycki układ cegieł zachowany w całości do wysokości trzeciej kondygnacji. Do wieży przylega piętrowy budynek z XVI wieku. Swą obecną formę uzyskał on w XVIII wieku. Zamek był przebudowany jeszcze w XIX wieku. Wtedy zburzono jeszcze bliżej nieznane skrzydło wschodnie i północne.
Plan miasta z 1722 roku ukazuje zwartą zabudowę zamku składającą się z trzech skrzydeł rozłożonych wokół dziedzińca. Widoczny na nim czworobok założenia od strony południowo-wschodniej załamany jest ukośnie biegnącym murem przed którym znajduje się wolny plac. Pierwotnie zamek związany był z murami miejskimi. od strony miasta odseparowany był murem i częściowo wałami i fosą zachowanymi jeszcze w XVIII wieku. Obiekt przebudowywano na styl renesansowy w 1598 roku, a także po pożarze miasta w 1633 roku.

plan zachowanych reliktów zamku na poziomie piwnic (A) i parteru (B) wg. G.Nowakowskiego