Krzemienica

Usytuowany na wzgórzu, ogrodzony murem okalającym również teren cmentarza, przybrał charakter malowniczo usytuowanej twierdzy obronnej, której styl określa się mianem „gotycyzującego renesansu polskiego”. Zabytek udało się ochronić od przekształceń architektonicznych, dzięki czemu zachował swój oryginalny wygląd i wyposażenie. Choć potop szwedzki z 1656 r. nieznacznie naruszył konstrukcję murów, natychmiast podjęte prace remontowe pozwoliły ocalić kościół, dzięki czemu biskup włocławski już w roku 1658 mógł dokonać powtórnej konsekracji świątyni.

Krzemienicka świątynia jest pod wieloma względami kościołem niezwykłym. Usytuowana na cmentarnym wzgórzu jest widoczna z daleka. Z bliska okazuje się trudno dostępna, jak twierdza obronna. Niemałą rolę w tym odgrywa mur, okalający cmentarz kościelny. Mur został zbudowany równocześnie z kościołem, jedynie kapliczki w jego obwodzie są młodsze.

Od zachodu nie ma żadnego okna, są za to drzwi, które prowadzą do podziemi wieży. Sama wieża, służąca za dzwonnicę, jest również nadzwyczajna. Z dwóch stron przylega do niej parkan, dlatego przejście dla procesji jest pod wieżą, przez wspomniane wyżej drzwi. O ile uczynienie ze świątyni twierdzy obronnej było w tamtym czasie dość powszechne, to takie usytuowanie wieży jest rozwiązaniem zupełnie niespotykanym. Poza tym posiada ona trzy kondygnacje, jest czworoboczna, bardzo szeroka.