Stężyca

W obecnej wsi znajdował się drewniany dwór królewski.
Nazwa pojawia się w średniowiecznych i późniejszych zapiskach jako Stanzitia (1325-1327), Stazicza (1365), Stanzicza (1441), Sthęzicza (1569). Zatem pierwotna nazwa brzmiała tak samo jak współczesna. Pierwotnie należała do zespołu sieciechowsko-stężyckiego z centrum w grodzie Sieciechów. Przypuszcza się, że istniał tu wcześniej nieznany z nazwy ośrodek osadniczy. Z części posiadłości potomków Sieciecha na obszarze obejmującym Sieciechów i Stężycę utworzono kasztelanię podległą stolicy książęcej w Sandomierzu.
Choć w starszej literaturze wspomina się o istniejącym w Stężycy grodzie książęcym i osadzie targowej w 1325 roku, wydaje się, że wzrost znaczenia Stężycy jest zauważalny po połowie XIV wieku.
O warownej siedzibie stężyckiej wspomina wzmianka z dokumentu z 1386 roku wydanego przez Spytka h. Topór. Akt ten został podpisany "in caso nostro Stancziza". W roku 1442 dokonano ponownej lokacji z inicjatywy Władysława Warneńczyka co mogło mieć związek z wylewem Wisły i przeniesieniem miasta w nowe miejsce.
Nie jest znana lokalizacja dworu ani jego wygląd. Wiadomo z lustracji z 1630 roku, że "zamek wszytsek jest drzewniany" na którego terenie znajdowała się "kancelaria w której izba, gdzie piszą, a druga gdzie szlachta siedzi". Dalej lustrzatorzy, bezpośrednio przy opisie zamku wymienili budynki gospodarcze oraz osobny dom starosty. Całość była oparkaniona. Dwór, zapewne w tym samym stanie technicznym opisuje inwentarz starostwa stężyckiego z 1650 roku. Nie jest na tym etapie badań mozliwe dokładne usytuowanie wymienionych elementów dworu (zamku - nazywanego w lustracji)

Stężyca i okolice, fragment mapy zachodniej Galicji A.Meyera z lat 1801-1804