Różanka

wieś w powiecie włodawskim, w gminie Włodawa nad graniczną rzeką Bug

info ze strony: http://www.rozanka.gmina-wlodawa.pl
W Różance stroma skarpa sięga Bugu, co znacznie uatrakcyjnia położenie wsi, która staje się coraz popularniejszą miejscowością letniskową. Wieś jest także ośrodkiem tkactwa ludowego, wyrabia się tu pasiaki i krasiaki włodawskie. Różanka była niegdyś miastem prywatnym. Lokował ją 29.05.1506 r. książę Andrzej Michajłowicz Hołownia, w 1524 r. została obdarzona przywilejem na jarmarki. Jednakże już w XVII w. utraciła prawa miejskie, pozostając ośrodkiem rozległych dóbr magnackich. Jeszcze w I połowie XVI w. Różankę wziął we władanie możny ród Pociejów; tu w 1541 r. urodził się Adam Hipacy Pociej, kasztelan brzeski, współtwórca i gorący orędownik unii brzeskiej, późniejszy biskup unicki, a od 1599 r. metropolita kijowski. W rękach Pociejów dobra różańskie pozostawały przez cały wiek XVII.

Dodatkowo o dworze Różance i poszukiwaniu pierwotnego dworu opowiada program "Było nie minęło". Ciekawostka są wspomniane w programie wały...
http://www.tvp.pl/historia/magazyny-historyczne/bylo-nie-minelo/wideo/rozanka-i-zlota-gora-powstancow-styczniowych/1070181

-----------------------------------------------------

Był to dwór obronny

Opracowanie
https://drive.google.com/file/d/1dVsKsPmFDOGxftoW8bbb4amwTFLYYc5w/view?usp=sharing
str: 88-90

Pałac został wzniesiony prawdopodobnie wg proj. arch. Józafa Pioli, ukończony w 1716 r. Wg. legendy był darem cara Piotra Wielkiego za usługi oddane mu przez L. Pocieja. W 1836 r. został zniszczony przez pożar i następnie odbudowany wg proj. arch. Franciszka Marii Lanciego z udziałem arch. Henryka Marconiego i budowniczych Halaburda, Polikowskiego i Zabokrzyckiego. Ok. 1905 r. został przebudowany przez arch. S. Grochowicza. Po zniszczeniu w czasie I wojny światowej nie odbudowano go i stopniowo został rozebrany; niektóre fragmenty wystroju architektonicznego i rzeźbiarskiego przeniesiono do pałacu w Adampolu. Zachował się tylko zarys fundamentów oraz kamienna obudowa szkarpy od strony Bugu z dwupoziomowymi tarasami, wysuniętymi w formie półkolistych (bastionów).

budynki gospodarcze