Parzęczew

wieś w powiecie zgierskim, w gminie Parzęczew

informacje o obiekcie zebrał Leszek Kajzer i inni badacze. Zachowany na skraju miasteczka, wśród łąk kopiec był w 1988 roku przedmiotem badań terenowych. Wzmianka w 1450 roku o fortalicji dotyczy pierwszego etapu funkcjonowania obiektu, który pozostawił po sobie niewiele śladów materialnych. W badaniach wyraźnie zarysowała się natomiast druga (XVI/XVII wiek) faza funkcjonowania obiektu, kiedy to usypano kopiec i na jego górnym plateau posadowiono drewniany budynek dworski ogrzewany kaflowymi piecami. Parzęczew to dobry przykład sekwencji obiektów obronnych, z których pierwsza, późnośredniowieczna, ulokowana została na poziomie łąk, druga, nowożytna na kopcu ziemnym.
Parzęczew pierwszy raz był wspominany w źródłach już w 1385 roku, wieś należała wtedy do właścicieli prywatnych i stanowiła rolę centrum wielowioskowego klucza majątkowego Parzęczeńskich.
W 1421 r. Parzęczew otrzymał prawa miejskie na mocy przywileju wydanego przez Władysława Jagiełłę, jako miasto prywatne Wojciecha Parzęczewskiego, łowczego łowickiego. Mimo wielokrotnego potwierdzania przywilejów przez kolejnych monarchów, położone peryferyjnie miasto nie rozwinęło się w większy ośrodek, prawdopodobnie nigdy nie przekraczając liczby 800 mieszkańców.