Starogród

W Starogrodzie istniał gród wzmiankowany już w źródłach w 1232 roku roku. Od 1242 roku przeszedł on w ręce zakonu krzyżackiego. W tym samym roku wzmiankowana jest kaplica. Wtedy też na nie zasiedlonym miejscu rozpoczęto budowę zamku. Warownię zakonną ulokowano na skraju wysoczyzny bronionej od zachodu i południa stromymi skarpami. Obronność miejsca powiększono przekopaniem fos od północy i wschodu. Właściwy kompleks zamkowy miał kształt owalny z wjazdem od strony wschodniej poprzedzonym przedzamczem. W XV wieku zamek był kilkakrotnie zdobywany i zmieniał właścicieli. Po zniszczeniach odbudowano go w 1495 roku. W 1505 roku przeszedł w posiadanie biskupów chełmińskich. Ponownie zniszczony podczas potopu. Mimo odbudowy w latach 1682-1693 ponownie podupadł. W 1777 roku był już w opłakanym stanie. W okresie późniejszym zwaliska zamku wykorzystywano jako źródło materiału budowlanego. Zamek w całości rozebrano w końcu XVIII wieku. Prace wykopaliskowe w 1962 roku nie przyniosły odpowiedzi jaki kształt miało założenie, a wyniku badań nie opublikowano. Ten ważny zamek ze względu na jego istotna rolę w rozwoju zakonnych warowni pozostaje nie rozpoznany. Z dawnego, może nieregularnego założenia przetrwały tylko ślady obwałowań i fos oraz trudne do zidentyfikowania nasypy kryjące zapewne resztki zabudowań. Miejsce po zamku znajduje się w pobliżu kościoła.

plan zamku