Radziejów

Pierwotny zamek w późnym średniowieczu składał się wyłącznie z budynków drewnianych. Dopiero w XVI wieku został rozbudowany przez Leszczyńskich i wtedy pojawila się murowana, dwukondygnacyjna wolnostojąca wieża.Zamek miał niewielkie wartości obronne choć murowana wieża zabezpieczała od pożaru przechowywane akta sądowe. Zamek został zniszczony podczas potopu szwedzkiego w 1702 roku po którym nie został juz odbudowany. Zamek rozebrano przed 1820 rokiem i w tym samym stuleciu zniwelowano fosy i wały. Mimo stałego używania określenia "zamek" był to raczej starościński dwór.
(źr:Leksykon Zamków w Polsce)
Zamek usytuowany był we wschodniej części miasta (między ulicami Nową i Zamkową, obok klasztoru franciszkanów), który był głównym ośrodkiem władzy administracyjnej. To tam rezydowali do końca XVIII wieku starostowie. Udokumentowanymi faktami było sprawowanie urzędów między innymi przez przedstawicieli rodu Leszczyńskich, Orzelskich i później Józefa Sokołowskiego, Michała z Brudzewa Mielżyńskiego, Ignacego z Głogowy Kossowskiego oraz Wyssogota – Zakrzewskiego. Jego znaczenie z biegiem czasu ulegało pomniejszeniu. Zdecydowanie przyczyniła się do tego dewastacja jego murów oraz obiektów, które znajdowały się w jego wewnętrznej i zewnętrznej części. Na kartach kronik zachowały się opisy jego wyglądu oraz funkcji. Ostatecznie zamek rozebrano około 1820 roku. Jedyny namacalnym śladem jego usytuowania było wzgórze nazywane przez mieszkańców Radziejowa Zamczyskiem.

Wzniesienie naprzeciw klasztoru gdzie znajdował się zamek, widoczna ulica Zamkowa, niestety ale opisywanej ulicy Nowej w Radziejowie nie ma