Serock

Grodzisko w Serocku zwane jest Ogrodziskiem lub Barbarką. Położone jest na prawym wysokim tarasie doliny Narwi w odległości 500 m poniżej ujścia Bugu do Narwi. Od południa i północy oddzielone jest od wysoczyzny dwoma głębokimi jarami, a od strony zachodniej doliną strumienia. Było otoczone od wschodu wałem obronnym, a od południa i północy głębokimi parowami. Grodzisko rozwijało się w XI – XIII wieku. W XII wieku powstała tu komora celna. Badania wykopaliskowe grodziska prowadziła w latach 1962–1966 mgr Barbara Zawadzka–Antosik. W wyniku badań stwierdzono istnienie trzech faz osadnictwa wczesnośredniowiecznego (XI-XIII w.) oraz późniejszej działalności na grodzisku (XIV-XVII w.) Pierwszy, najstarszy wczesnośredniowieczny wał zbudowany był z piasku wzmocnionego warstwą drewnianych bali. Uległ on zniszczeniu na skutek pożaru. Towarzyszące mu osadnictwo było raczej krótkotrwałe. Była to fragmentarycznie uchwycona warstwa kulturowa, nieliczne ślady po słupach i dwie jamy o nieokreślonej funkcji. Drugi wał zbudowany został na miejscu poprzednich umocnień. Był bardzo słabo czytelny w profilach archeologicznych, ponieważ został zniwelowany przez późniejsze wczesnośredniowieczne prace budowlane. Wał ten, podobnie jak poprzedni, uległ spaleniu. Zachowały się tu jedynie pojedyncze fragmenty spalonych belek, polepa i kamienie. W czasie ostatniej, trzeciej odbudowy wzniesiono potężny wał o konstrukcji przekładkowej z układanych na przemian warstw drewna przesypywanych piaskiem. Inaczej niż poprzednie umocnienia wał ten zbudowano na stoku wzgórza, przez co powiększono przestrzeń wewnętrzną grodu. (źr: http://www.serock.pl)

Grodzisko w Serocku, przed obiektem stoi głaz informacyjny

opis z fotkami: https://zabytek.pl/pl/obiekty/grodzisko-barbarka-674