Tartu

Budowę zamku rozpoczęto w 1234 roku i już w 1262 roku zdołał się on obronić przed najazdem wojsk nowogrodzkich Dymitra Perejasławskiego, syna Aleksandra Newskiego. Obwarowania zamku i miasta były jednym z powodów, dla których zakon krzyżacki nie był w stanie narzucić księstwu biskupiemu swojego zwierzchnictwa. Warownia ucierpiała w trakcie wojny inflanckiej w drugiej połowie XVI wieku i w czasie wojny północnej na początku XVIII stulecia, po której została całkowicie rozebrana w związku z odbudową miasta.

Zamek został wzniesiony na wzgórzu ponad miastem, prawdopodobnie w mieszanej konstrukcji ceglano – kamiennej. Układ warowni jest słabo rozpoznany i bardzo hipotetyczny. Składał się zapewne z zamku górnego i położonego na zachód od niego obwarowanego, oddzielonego fosą przedzamcza. Zamek górny zaopatrzony był w cylindryczną wieżę główną, stojącą zaraz przy wschodnim skrzydle zamku. Przedzamcze wzmocnione było przynajmniej czterema basztami i wieżami bramnymi. Cały kompleks sprzężony był z miejskimi murami obronnymi. Stan obecny Zamek nie zachował się do czasów współczesnych.