Maciejowiec

wieś w powiecie lwóweckim, w gminie Lubomierz

O wyglądzie średniowiecznego dworu można snuć jedynie domysły, oparte na dość kruchych podstawach. Było to niewątpliwie założenie obronne (co potwierdza lokalizacja ponad stromym stokiem utrudniającym dostęp), być może w formie wieży mieszkalno-obronnej, której towarzyszyły zabudowania gospodarcze, zapewne drewniane. Badacze, analizujący szczegółowo architekturę obecnego dworu dopatrywali się w murach północnego skrzydła reliktów XV-wiecznych.
Dwór w Maciejowcu powstał prawdopodobnie w wyniku rozbudowania tego obiektu w II połowie XVI w. Po pożarze odbudowano go w 1652 roku. Przebudowany na początku XX wieku pozostawał nie użytkowany od 1938. Remontowano go w 1958 roku. Dwór przez wiele lat popadał w ruinę. Obecnie powstaje tu Muzeum Detalu Architektonicznego.
Dwór, wzniesiony z kamienia, cegły i z wykorzystaniem konstrukcji ryglowej, uzyskał wczesnorenesansowe formy i – pierwotnie – nietypowy kształt dwuskrzydłowego założenia z ciasnym dziedzińcem, zamkniętego murem kurtynowym zwieńczonym attyką. W tym murze od płd. umieszczono, ujęte portalem, główne wejście. Takie rozplanowanie wynikało zapewne nie z przyjętej koncepcji („w modzie” były wówczas założenia trójskrzydłowe), ale z faktu wykorzystania starszej budowli – dobudowano tylko do niej nową część, przebudowano wnętrza i elewacje. Dwa wzniesione wówczas skrzydła, to północna (starsza) i zachodnia część dworu. Niejednoczesnego powstania poszczególnych skrzydeł dowodzą różne rodzaje stosowanych murów, różne wysokości kondygnacji, a przede wszystkim jeden detal – okienko piwniczne we wschodniej ścianie skrzydła północnego, które po dobudowaniu trzeciego, wschodniego skrzydła, znalazło się wewnątrz budynku. Zastosowana kamieniarka (m.in. główny portal i obramienia okienne na fasadzie, ozdobione motywem rozet) wskazują na włoskie pochodzenie kamieniarzy. Dwór po przebudowie, pomimo tradycyjnego, zamkniętego („zamkowego”) układu i położenia nad stromą skarpą (odziedziczonego po starszym zamku) nie był już założeniem obronnym.

Dwór ma trójskrzydłowy układ, przy czym skrzydło płn. ma trzy kondygnacje, zaś pozostałe – po dwie; wszystkie nakryte są gontowymi dachami (niestety, niemal całkowicie zniszczonymi). Bryłę dworu ożywiają liczne alkierze i wykusze. Południową, frontową elewację zdobi attyka muru kurtynowego złożona z półkoli, portal wejściowy i efektowny szczyt skrzydła wschodniego. Na elewacjach zachowały się piaskowcowe obramienia okienne oraz pozostałości sgraffita o motywach geometrycznych. Dziedziniec obejmują (od płn. i wsch.) wspomniane krużganki, które zapewniały komunikację pomiędzy wnętrzami (układ pomieszczeń jest jednotraktowy). Głowice wspierających je kolumn zdobią płaskorzeźbione rozetki. We wnętrzach zachowały się portale, kute kraty i żelazne, ozdobne drzwi – m.in. w dużej sali na parterze skrzydła wsch. znajdują się drzwi z inicjałami Joachima von Spiller i jego żony Agnes: „IVS / AGVZ / 1632”. We wnętrzach na piętrze są jeszcze ozdobione polichromią XVII-wieczne stropy, resztki dekoracji malarskiej wokół okien i okazały kominek.

II połowa XIX wieku

Dwór w okresie międzywojennym